|
Vragen
aan Jan C. van der Heide
Beste
Jan,
Ik heb
vaak het gevoel, voor mij hoeft het niet meer.
Ik heb zoveel in mijn leven meegemaakt.
Verdriet, wanhoop, teleurstellingen. Mijn man is
vorig jaar met Pasen overleden, ons enige kind
is drie en een half jaar eerder heengegaan. Net
in de puberteit, veertien jaar oud door een
bromfietsongeval. Ik heb alleen nog een zuster
en een neefje en nichtje in Australië, verder
geen familie meer. Ik denk regelmatig wat doe ik
bier nog? Wat is de zin van mijn leven? Kan je
mij een beetje hoop voor de toekomst geven? Als
ik aan de toekomst denk word ik bang. Je
begrijpt ik ben depressief en gebruik daar ook
middelen voor. Wat moet ik? Ik weet het niet
meer … Jan wat is je gevoel..?
Hartelijke groeten, A.T. te L
Beste
A.,
Je
vraagt aan mij wat 'mijn gevoel is?'
Verschrikkelijk wat je hebt meegemaakt. Eerst je
kind overleden en daarna je man. Woorden
schieten tekort om je te troosten. Zoiets is een
gruwel op aarde ... Ik weet eigenlijk niet
precies wat ik je moet schrijven. Alle woorden
zijn schraal, niet toereikend. Net zoals mijn
woorden tekort schoten toen de vrouw in mijn
praktijk kwam en vertelde: “In één jaar tijd heb
ik vier familieleden verloren. Door
hartstilstand overleed mijn man, mijn zoon is
verongelukt. Mijn schoonvader en eigen moeder
overleden”.Ik kan alleen maar de woorden
doorgeven van voorgaande vrouw: 'Ik ben
ontroostbaar, word door verdriet verscheurd van
binnen. Ik wil verder, maar weet niet hoe ...
?'.Jullie zijn beiden 'slachtoffers' van het
leven. Ondergedompeld in verdriet. Hoe je leven
weer voort te zetten? Om te beginnen je tranen,
verdriet nooit onderdrukken! Heb respect voor je
verdriet en je tranen heb je niet voor niets
gekregen. Praat tegen een ander zo veel mogelijk
over het verlies. Uiten is ontzettend
belangrijk!
In een
dergelijke levensperiode is het vaak van belang
om je op praktische zaken te richten. Ik ken
mensen die hun hele huis gaan schoonmaken, muren
schilderen, behangen, kasten opruimen, de keuken
een extra beurt geven. In beweging komen en je
aan 'tastbare' zaken vasthouden, je zelf een
taak opleggen. De regels staan hier erg
makkelijk. Om het te doen moet eens mens vaak
veel in zich zelf overwinnen. Maar uiteindelijk
'werkt' het om een periode door te komen.
'Rouwen' heeft tijd nodig, veel tijd! Niemand
kan tegen een ander zeggen wanneer het verdriet
over zou moeten zijn. Rouw en verdriet is een
zeer persoonlijke zaak!Beste A. je vraagt mij of
ik je een lichtpuntje kan aanreiken voor de
toekomst? Ik heb je brief 'gevoeld'. Volgens mij
ga jij in de toekomst veel voor ouderen
betekenen. Werken bij bejaarden. De mensen
zullen van je houden en het zal een belangrijke
levensvervulling voor je worden. Paragnosten
'weten' dingen nooit zeker. Maar volgens mij ben
je erg sociaal en ligt er heel duidelijk een
taak bij oudere mensen op je te wachten. Je hebt
je telefoonnummer er niet bij geschreven. Je kan
mij natuurlijk altijd bellen om nog eens
diepgaander over alles te praten. Heel veel
strekte en kracht toegewenst,
Met
vriendelijke groeten,
Jan C. van der Heide |