|
Vragen
aan Jan C. van der Heide
Beste
Jan,
Ik
schrijf je deze brief in grote wanhoop. Ik ben
een vrouw van 20 jaar en in verwachting. Ik ben
zwanger van een man die met mij en het kind
niets te maken wil hebben. Ik studeer en heb
geen geld. Wat moet ik doen en weet het niet
meer. Heb je raad voor me. Het kind wel of niet
laten komen? Ethisch kan ik eigenlijk geen
abortus laten doen, ik weet nu al dat ik later
grote problemen met mijn geweten krijg. Heb je
raad voor me? Ik begrijp best dat het een
ongebruikelijke vraag is. Ik ken je niet en heb
alleen boeken en artikelen van je gelezen. Maar
je kan je misschien daardoor indenken hoe
radeloos ik ben dat ik je schrijf. Van mijn
familie hoef ik geen hulp of emotionele
ondersteuning te verwachten. Ik zal op een muur
van onbegrip stuiten. Wil je me iets schrijven
waar ik steun aan kan hebben en kracht uit kan
putten.Met vriendelijke groeten,
Hartelijke groeten, K. V. te H.
Beste
K.,
In de
emotionele situatie waarin je verkeert heb je
vergeten je adres in de brief aan mij te zetten.
Alleen je woonplaats. Normaal gesproken zou ik
deze brief namelijk niet in een rubriek
plaatsen. Ik zou je opbellen of naar je
privé-adres een persoonlijke brief schrijven. Je
brief, het thema ligt naar mijn inzicht te
gevoelig voor openbare behandeling. Toch heb ik
gemeend je brief te moeten plaatsen, het gaat
over een 'moeder en kind'. Het meest kostbare
wat er in de wereld bestaat. Ik hoop dat je
Paraview leest en je nader contact met me zal
opnemen.Voordat ik wat nader op je brief inga.
Allereerst ik ben geen evangelist, zedenpreker
en heb de wijsheid niet in pacht.
De door
jou weergegeven problematiek, het wèl of niét
afbreken van een zwangerschap ligt zeer subtiel
en uiterst breekbaar. In mijn praktijk heb ik al
vele cliënten gesproken die min of meer
'onverwachts' in verwachting waren geraakt. De
verwarring die dat kan geven. De redenen zijn
legio: omdat de verwekker niets met het kind te
maken wil hebben. Iemand studeert, op een kamer
woont, geen of vrijwel geen inkomen heeft.
Emotioneel er nog niet aan toe is om een kind te
krijgen of op te voeden. Er zijn talloze redenen
die de doorslag geven wèl of géén abortus. Om
duidelijk aan te geven waar ik sta? Zeker in het
volgende geval. Een aantal jaren geleden kwam
een vrouw bij me. Ze was in verwachting en dacht
niet voor het kind te kunnen zorgen. De partner
wilde niet met haar samenwonen of trouwen en
vond zijn studie, baan, carrière belangrijker.
Door
een innerlijke verwarring overwoog ze abortus en
kwam vooraf toch nog even met me praten. De
vrouw weifelde, twijfelde en 'hinkte op twee
gedachten'. Ik stelde toen spontaan voor: 'Als
je het kind nu gewoon krijgt..., breng het dan
maar hier dan zal ik er wel voor zorgen'. Door
de opmerking keek ze me met grote ogen aan en ik
'zag' haar bijna denken: 'Ja maar het is mijn
kind..., afblijven...'. Ik dacht toen al, dat
gaat wel goed. Inderdaad ze kreeg rond de negen
maanden later een zoontje. Ieder jaar krijg ik
op de verjaardag van het kereltje een kaartje.
Deze vrouw is helemaal dol op haar zoontje en
het is allemaal goed gekomen. Alhoewel ik mij
best bewust ben van de ongebruikelijke opmerking
voor een therapeut: 'Dan verzorg ik het wel'.
Maar het zinnetje flapte er uit... Zo gaat het
soms in het leven.
Een
kind werd geboren en heeft een lieve moeder
gekregen. Een moeder met een gouden hart.
Misschien wordt het kereltje wel een tweede
Einstein, Martin Luther King. Eén ding is zeker
deze moeder en kind werd een zeer liefdevol
koppeltje, dankzij een spontane opmerking.
Kleine zinnetjes, een enkel woordje kunnen soms
een diepe invloed hebben. Vrouwen die het -in
wezen- zeer eenzame besluit nemen wel of geen
abortus? Laat ik het zo zeggen. In mijn praktijk
heb ik al vele vrouwen gezien die ergens in het
verleden een abortus hebben ondergaan. En daar
vele jaren later grote emotionele problemen door
hebben gekregen. Ik zou niet graag de tranen
tellen die gevloeid zijn door hun verdriet. Het
is een onderwerp dat in z'n algemeenheid in
feite onbespreekbaar is, veel te weinig aandacht
krijgt en minimaal begrip voor is: het 'post-abortus-syndroom'.
Vergeving aan het 'kindje' vragen is dan heel
belangrijk.
Net
zoals in Japan. Daar hebben ze een nationale
abortusdag. Een herdenkingsdag om aan kinderen
vergeving te vragen die niet werden geboren...
Op deze plaats wil ik er verder niet al te diep
op ingaan. Beste K. je schrijft in je brief:
'Ethisch kan ik eigenlijk geen abortus, ik weet
nu al dat ik later grote problemen met mijn
geweten krijg'. Enigszins wanhopige K. ik houd
in de regel niet zo van adviezen, maar als ik je
in deze een advies mag geven lees dat ene
aangehaalde zinnetje uit je brief bewust. En
herlees het! Net zo vaak als het nodig is. Denk
intussen goed aan je zelf. En als je goed aan je
zelf denkt, je gevoelens, dan zal je automatisch
ook het goede kiezen voor een kindje.
Bedenk
in Nederland wonen 15.5 miljoen mensen. Ooit
zijn het kinderen geweest en ze zijn allemaal
groot geworden. Het klinkt wat banaal en basaal,
maar het is een stukje realiteit. Als je zo
nadrukkelijk en bewust praat over 'je geweten'.
Kan je beter niet tegen je geweten in gaan. Bel
me, dan kunnen we verder persoonlijk nog verder
praten.
Zo lang
wens ik je alle kracht, sterkte en wijsheid toe.
Met
vriendelijke groeten,
Jan C. van der Heide
|