Vraag

Beste Jan,

Ik ben een gescheiden man van 55 jaar. In het verleden heb ik veel fouten gemaakt, waardoor ik mijn drie dochters niet meer zie. Van allerlei dingen heb ik spijt omdat ik tot andere inzichten ben gekomen. Dat komt eigenlijk door mijn nieuwe vriendin, door met haar te praten ben ik tegen dingen anders gaan kijken. Je mag weten, vroeger had ik nooit last van mijn geweten. Nu wel. Mijn ex heeft het niet makkelijk met me gehad. Ik dronk teveel, heb mijn ex meer dan eens een tik gegeven en mijn dochters ook. In menige dronken bui heb ik foute dingen gedaan. Ik ben nu van de drank af. Maar aan het verleden, mijn fouten kan ik niks meer veranderen. Hoe kan je dingen aanpakken als je ergens spijt van hebt is mijn vraag. Graag hoor ik van je.

 Hartelijke groeten,

Martin T. te V.

Antwoord

Beste Martin,

Met warm medeleven heb ik je brief gelezen. Ten eerste van harte geluk gewenst met je innerlijke doorbraak! Op de ladder van je geestelijke ontwikkeling ben je vele treden hoger geklommen. Hoe waardevol als iemand tot inzicht komt. Over dingen gaat nadenken en spijt heeft van bepaalde zaken die hij of zij in zijn leven heeft gedaan. Zo'n instelling betekent één en al hoop voor de toekomst. Het toegeven dat je dingen 'fout' hebt gedaan is een teken van kracht.

Natuurlijk heb je er gelijk in als je zegt dat gebeurtenissen in het verleden, gemaakte fouten niet meer ongedaan te maken zijn. Helemaal waar. Maar dan kunnen we allemaal wel onze mond houden, want fouten maken we met z'n allen. In het leven gaat het erom fouten te kunnen toegeven. En dat kan jij, alleen daarom ben je al een mens vol positieve, innerlijke beweging. Het ligt er natuurlijk een beetje aan wat iemand in het verleden heeft gedaan. Er kunnen in absolute zin onherstelbare feiten bij zijn. En voor mensen met een geweten kan dat heel moeilijk zijn om mee te leven. Maar een dergelijk lijden is onverbrekelijk verbonden met een onherstelbare daad. Door inzicht kan een dader in overdrachtelijke zin slachtoffer worden van zijn eigen handelen.

 Wat een mens altijd kan doen is vergeving vragen aan een slachtoffer. Of in jouw geval aan je dochters en ex-vrouw duidelijk maken dat je spijt hebt wat je ze hebt aan gedaan. Je zou een gesprek met ze kunnen aanvragen, een brief naar ze kunnen schrijven... Bij voorbaat moet je elke reactie incalculeren. Misschien willen ze niet met je praten. Sturen ze je brief retour, in duizend stukken gescheurd. Slachtoffers hebben het volste recht om zo te reageren. Het aangedane leed kan te groot zijn, waardoor ze niets van spijt willen horen. Het is allemaal begrijpelijk. Dit alles ligt in het verlengde van de ellende die ze hebben moeten doorstaan door de dader.

Maar bij herhaling, het voorgaande betekent natuurlijk niet dat iemand niet zijn spijt zou mogen betuigen. Natuurlijk wel!

Laten we wensen Martin dat je ex-vrouw en drie dochters naar je spijt een knagende geweten willen luisteren. En anders is het een kwestie van met je opspelende geweten te leren leven. Keihard geformuleerd, het is een lot dat je over jezelf hebt afgeroepen. Je kunt moeilijk je ex-vrouw en drie dochters de schuld geven van je handelen waar je zelf verantwoordelijk voor bent. Bij zelfinzicht hoort tevens een niets ontziende vorm van realisme. En dat doet pijn, erg pijn in geestelijk opzicht. Een troost kan het volgende zijn. 'Het Licht', 'De Liefdevolle Sferen', 'God' of hoe je het ook noemen wilt, zal ongetwijfeld respect hebben voor aardse stervelingen die reeds bij leven 'spijt' hebben van hun daden. En dat ook aan hun slachtoffers kenbaar willen maken.

 Ik wens je alle wijsheid toe en hoop dat je ex-vrouw, je drie dochters je diepgaande excuses willen aanvaarden of er naar willen luisteren. Maar nogmaals dat is op het moment een vraag met open einde... Hoe hun reactie ook is, het valt alleen maar te eerbiedigen... Al is hun reactie nog zo negatief, ze kunnen in stilte mogelijk toch een zekere bewondering hebben voor hun vader/ ex-echtgenoot die excuses vraagt, grote spijt heeft. Mogelijk of op welk niveau dan ook kan dat bij slachtoffers hopelijk een soort balsem zijn voor geestelijke wonden.

Maar als basisvertrekpunt kan en mag niemand op de stoel van slachtoffers gaan zitten, alleen zij bepalen wat ze vinden, zeggen, menen... Hun gevoel is uniek, begrijpelijk en dient in de volle breedte en diepte gerespecteerd te worden.

Een dader kan alleen maar vergeving vragen...

 Heel veel sterkte en vriendelijke groeten,

 Jan C. van der Heide

 hypnotherapeut en paragnost

Spreuk van de maand

Al is het in een modderpoel of in de woestijn, liefde kan er oogsten

 (Bron: boek: 'Liefde', door Ans van der Heide- Kort)