|
Vragen aan Jan C. van der Heide
Vraag:
Beste Jan,
Ik ben op een dood punt
beland, weet niet meer hoe ik verder moet. Ik
moet verder voor mijn kinderen. Ik ben hun enige
houvast. Ik was zeven jaar gescheiden en had het
redelijk goed. De kinderen zijn altijd bij mij,
zien hun vader nauwelijks. We hebben al die
jaren van een bijstandsuitkering geleefd maar
dat was geen probleem. Luxe is voor mij niet
belangrijk. Maar toch miste ik iets, een maatje,
een kameraad, een partner.
In april 1991 ontmoet ik een Roemeen en hij
bezat alles wat ik in een partner zocht (dacht
ik). Ik werd verliefd en zag niet meer wat er
gebeurde. Hij spiegelde de hemel voor mij af en
ik ging mee in zijn dromen. Hij wilde trouwen
maar moest toen plotseling terug (kreeg geen
asiel). In augustus ben ik naar Roemenië gegaan
om hem beter te leren kennen want in de drie
maanden dat hij weg was ben ik toch wel gaan
twijfelen.
Ik schreef hem nog dat ik zeker nog niet wilde
trouwen. Ik ging naar Roemenië en voelde me daar
een prinses en trouwde met hem (heb me laten
overhalen). Ik ging alleen terug naar Nederland
want hij moest op een visum wachten. Na acht
maanden kwam hij eindelijk hier. Ik had al een
tijd rare gevoelens over mijn trouwen en spijt
dat ik het gedaan had. Wat ik vreesde gebeurde,
toen ik hem op Schiphol zag staan, knapte er
iets in me. Ik voelde niets meer voor hem.
Was ons karma klaar, nu op dit moment, hoe moest
dit nu verder? Ik kon hem nu toch niet laten
staan dus besloot ik er maar het beste van te
maken. We gingen naar huis en vierde dat hij
"thuis" was. De dagen, weken die volgden werden
steeds moeilijker. Hij liet me geen minuut
alleen en was vreselijk wantrouwig. Dit was niet
de man waar ik verliefd op was geweest, die al
mijn ideeën deelde. Hij was heel anders, ik was
heel anders, het was een nachtmerrie. Ik kreeg
ook steeds meer bevestiging wat ik allang
voelde, namelijk dat hij alleen met mij getrouwd
was om een verblijfsvergunning. Hij wilde wel
een gezin maar op zijn voorwaarden en voor hoe
lang? Drie jaar?
De kinderen leden er ook erg onder en zeiden
steeds als hij wegging "komt hij nu niet meer
terug, mama?".
We hoopten het, maar natuurlijk kwam hij terug.
Na drie maanden heb ik gezegd dat het niet ging
en hem gevraagd te vertrekken. We gingen eraan
kapot en hij wilde niet vertrekken want hij
moest drie jaar getrouwd geweest zijn voor hij
zijn vergunning kreeg. Hij wist precies hoe het
allemaal moest om hier te kunnen blijven. Hij
wilde zelfs een briefje tekenen na drie jaar dat
hij het gedaan had voor dat papiertje. Maar dat
wij eraan kapot gingen dat ik me vreselijk
misbruikt voelde interesseerde hem niet. Hij kon
niet anders zei hij want hij had geen leven in
Roemenië.
Na nog een half jaar heb ik hem buiten gezet met
al zijn spullen en hij ging meteen naar een
andere vrouw die hij kort tevoren ergens ontmoet
had (of misschien al lang tevoren).
Ik dacht toen hij weg was dat het ergste voorbij
was, maar toen kwamen de emoties los en ik
voelde me zo gekwetst zo misbruikt dat ik dood
wilde (maar ik weet dat zelfmoord geen oplossing
is want je krijgt het dan toch terug in je
volgend leven!) Ik kon met niemand erover praten
want niemand begreep het. Hoe ik zo stom geweest
kon zijn, waarom heb ik niet geluisterd naar
vrienden, de vreemdelingenpolitie die van te
voren zeiden dat hij een spelletje speelde. Ik
vertrouwde niemand meer, had geen geld meer (al
mijn spaargeld had ik aan hem uitgegeven) had
een telefoonschuld (van naar Roemenië bellen)
maar het ergste was dat ik me zo ontzettend
eenzaam, gebruikt en afgedankt voelde, alsof ik
een ding was en geen mens met gevoelens.
Via vrienden kwam ik bij een chachra-therapeut
en met haar heb ik enorm veel gepraat,
gevisualiseerd en gemediteerd, zodat ik door de
moeilijkste periode heen ben gekomen. Zij heeft
mij in laten zien dat ik er heel veel van heb
geleerd. Al kan ik nog niet zeggen dat ik blij
ben dat ik dit mee heb mogen maken.
Ik had voor ik hem leerde kennen al een paar
maal contact gehad met mijn overleden vader en
wist dat hij één van mijn begeleiders was
geworden. Ik heb het gevoel dat hij ons bij
elkaar gebracht heeft, maar waarom was dit nu
nodig?
Soms weet ik ook niet of ik met mijn vader praat
of ik het me allemaal maar verbeeld? Het is wel
zo dat ik weinig verdriet heb gehad toen hij
stierf omdat ik me meteen meer als voorheen met
hem verbonden voelde.
Soms denk ik dat ik echt gek word!
Ik wil nu alleen blijven met de kinderen nooit
meer verliefd worden. Gewoon een rustig leven
met z'n drieën. Maar hoe, moet ik gaan werken,
graag zou ik gaan studeren, homeopathie of
iriscopie. Maar dat kost geld en tijd. Ik heb te
weinig diploma's om een goede baan te kunnen
krijgen en geen geld voor studies. Het is zo
hopeloos en ik heb het gevoel dat ik steeds
dieper wegzak in die put. Ik probeer met alle
macht eruit te klimmen maar hij is zo diep en ik
ben zo moe.
Hoe kom ik hieruit?
Sorry voor de lange brief maar ik kon het niet
korter opschrijven.
Veel liefs .
M. v. T. te R.
Antwoord
Beste M.,
Je schrijft "Soms denk ik
dat ik echt gek word"... dat denk ik ook weleens
en het is nog steeds niet gebeurd volgens mezelf
tenminste... Met andere woorden altijd rustig
blijven en de zaken op een rijtje zetten.
Allereerst lees je brief die je hebt geschreven
nog eens kalm en zoveel mogelijk ontspannen
door!
De feiten heb je helder en duidelijk
geformuleerd, op zich zelf bepaald geen
gezellige gegevens. Met je gevoelens is gesold,
je liefde is door een derde gereduceerd tot een
"boterbriefje" om een verblijfsvergunning te
bemachtigen. Vanaf deze plaats lijd ik tot op
zekere hoogte met je mee.
Een vrouw die al veel leed in haar leven heeft
ondervonden wil een nieuw leven opbouwen met een
persoon uit Roemenië, ze trouwt en komt
letterlijk en figuurlijk van een koude kermis
thuis.
Stel je eens voor dat je tot in het
bejaardenhuis verplicht zou worden met deze man
te leven...? Hoe zou je bestaan er dan uitzien?
Je kinderen, kleinkinderen en misschien wel je
achterklein-kinderen onder de relatie lijden?
Of heeft het "boterbriefje" waarin je nu
desgewenst de aardappelschillen kunt verpakken
je ongekend wijze lessen geleerd? Het klinkt
misschien heel erg onbegrijpelijk, maar heb je
de zegeningen weleens geteld die je hebt
opgedaan door deze uiterst pijnlijke ervaring?
Leefde je ondanks de bijstand -een leven
gespeend van iedere vorm eigentijdse luxe- in
een soort droomwereld? Was je voor je
verliefdheid ook al bezig met meditatie,
visualiseren, chachra's? Of kwam je na je
liefdesdebâcle op het bestaan van bovengenoemde
grootheden als gevoels-, spirituele-,
zelfontwikkeling, intuïtie e.d.?
Na je liefdeservaring ben je in ieder geval wel
nieuwe wegen gaan bewandelen, je gang naar de
chakra-therapeut. Misschien was dat wel de
bedoeling van de ontmoeting met de Roemeen? En
anders had je ons nooit je brief geschreven,
waardoor nu wellicht andere vrouwen worden
gewaarschuwd.
Lieve mannen uit derde wereld, oostbloklanden
in uiterste nood willen graag naar het westen
komen om in vrijheid te leven. Vrouwen als M.
wees zeer voorzichtig met je liefde en het
ondertekenen van een boterbriefje. Voor je het
weet zit je in een situatie als voornoemde
briefschrijfster. Zonder te willen
generaliseren. Er kunnen natuurlijk prachtige
liefdes opbloeien tussen Nederlandse vrouwen en
buitenlandse mannen. Maar als het om een
verblijfsvergunning gaat gelieven de vrouwen
zeer waakzaam tewerk te gaan. Allereerst hun
intuïtie aanscherpen en de vlinders in de buik
temmen, uit de droomwereld stappen en je zelf en
de eventuele toekomstige partner verhelderende
vragen stellen.
Met karma, je tweelingziel ontmoeten komt een
mens niet ver in het aardse tranendal.
Uitglijden op een vettig boterbriefje kan bijna
de bedoeling niet zijn, door spits en nuchter te
denken kan men zijn of haar karma een handje
helpen om tot een positieve oplossing te komen.
En beste M. ik denk dat je vader alleen maar
trots op zijn dochter kan zijn. Ze heeft het
roer van haar leven krachtig in eigen hand
genomen, ze heeft bewust het roer omgegooid en
bepaalt nu verder zelf de koers. Misschien was
dat de bedoeling wel van je begeleider, je
vader? Het komen tot een bewustwordingsproces
onder moeilijke en zware omstandigheden!
Met vriendelijke groeten,
Jan C. van der
Heide
hypnotherapeut en
paragnost |