|
Vragen aan Jan C. van der Heide
Vraag:
Beste Jan,
Ik
ben een 39-jarige moeder van twee kinderen, een
jongetje van 6 en een meisje van 8 jaar. Sinds
drie jaar ben ik gescheiden. Mijn ex heeft nu
een nieuwe, 26-jarige vriendin zonder kinderen
waarmee hij al twee jaar samenwoont. En hij
kijkt nooit meer naar zijn kinderen om. Hij
betaalt wel trouw alimentatie. Maar zijn
kinderen interesseren hem niks. Ze zijn een paar
keer bij hun vader geweest op een weekeinde. Ze
kwamen heel enthousiast na het weekeinde weer
thuis. Hele verhalen hoe fijn het bij hun vader
was. Want ze houden van hun vader. Het is ook
helemaal geen naar mens. Na de scheiding lijkt
het net of zijn kinderen voor hem niet meer
bestaan. En daar maak ik me zo ontzettend kwaad
om. Dat hij niet naar zijn kinderen omkijkt. Ik
durf het in mijn omgeving niet te zeggen dat ik
razend ben en hij zo weinig interesse heeft. Of
erger geen belangstelling heeft voor zijn
kinderen. Ik probeer de zaken hoog te houden.
Dat ze het in het weekeinde altijd fijn bij hun
vader hebben enzovoorts. De werkelijkheid is
heel anders. Mijn ex dwingen? De kinderen voor
zijn deur zetten. Dat gaat ten koste van de
kinderen. Je begrijpt ik ben erg kwaad. Vandaar
dat ik jou maar schrijf. Wat moet ik nou? Mijn
woede wordt er niet beter op. Het lijkt net of
het steeds erger wordt. Heb je voor mij een
advies hoe hier mee om te gaan? Of heb je een
tip?
Met
vriendelijke groeten,
T.K. te L.
Antwoord
Beste T.,
Allereerst fijn dat jij zo'n goede moeder bent.
Want een hoogwaardige moeder weet dat het voor
kinderen ook belangrijk is dat ze regelmatig hun
vader zien. Maar als 'de vader' niet wil? Je
schrijft dat je ex een nieuwe partner heeft en
daar een aantal jaren mee samenwoont. Ik zou de
volgende brief willen richten aan deze vriendin
van je ex.
"Beste vriendin,
Je
huidige partner is de ex van T. Zoals je weet is
hij gescheiden. Het kan gebeuren dat een relatie
om welke reden dan ook geen stand houdt. Op zich
zelf is een scheiding meestal erg verdrietig.
Zeker als er kinderen bij betrokken zijn. Jouw
partner heeft zoals je weet twee kinderen uit
een eerder huwelijk. Maar ze zien hun vader
nooit! Zou jij daar misschien iets aan kunnen
doen? Kan je wellicht eens praten met je
partner. En vragen waarom hij nooit naar zijn
kinderen omkijkt? Als vrouw met een mogelijk
moederhart moet dat toch niet zo moeilijk voor
je zijn? Al is het maar één keer per maand. De
twee kinderen bij jullie een weekeinde laten
logeren. En als dat niet lukt? Mochten jullie
samen nog aan kinderen beginnen? Je weet dan in
ieder geval van te voren dat je een
'papa/partner' hebt waarvan de 'vaderlijke
gevoelens' mogelijk wat verstopt zitten...
Ik
wens je veel wijsheid toe. Eén ding weet ik
zeker. Je kan in het hier en nu reeds
'bestaande' kinderen een groot geluk bezorgen
door de vaderlijke gevoelens van je huidige
partner wat te stimuleren.... Je zou jouw
bemiddeling kunnen zien als een investering in
de toekomst. Mocht je zoals gezegd zelf ooit nog
moeder worden door je huidige partner...? Dan
weet je tenminste dat zijn vaderlijke gevoelens
zijn gaan stromen. Prettig voor moeder en kind.
Net zo fijn als voor T. en haar lieve
spruiten...
Met
vriendelijke groeten,
Jan"
Geachte T. misschien is dit een briefje om bij
je ex-man in de bus te doen? Laten we aannemen
dat hij op een bepaalde manier in een dip heeft
gezeten. En hij alsnog zijn 'vaderschap'
herontdekt. Zo niet? Dan wordt het lastig. Je
boze en verdrietige gevoelens zijn heel
begrijpelijk. Maar dan is het een kwestie van
zoeken naar alternatieve wegen. Een andere man
waaraan ze zich kunnen identificeren. Een
waardevolle buurman, broer, oom... En wie weet
komt ooit nog 'De Liefde' op jouw pad. Een man
met vaderlijke gevoelens een beetje voor jou en
een heleboel voor je kinderen... En die mannen
zijn er gelukkig ook!
Ik
wens je kracht en positiviteit toe.
Met
vriendelijke groeten,
Jan C. van
der Heide
hypnotherapeut en paragnost |