|
Vraag
Beste Jan,
Ik heb een geadopteerde, paranormale dochter. Ze
is zeer chaotisch (zowel in haar hoofd als in
haar kamer).
Ze draagt vaak entiteiten met zich mee, ik weet
meteen wanneer dat zo is. Want dan is ze
onuitstaanbaar. Ze is dan agressief, ze vloekt,
snauwt en is erg onaangenaam voor haar omgeving.
Gelukkig kennen wij een mevrouw die via haar
foto de entiteiten weghaalt en het in orde
brengt. Onmiddellijk is onze dochter dan veel
aardiger, liever goed aanspreekbaar. Zo kan het
toch echter niet door blijven gaan? We worden er
(en zij natuurlijk ook) doodmoe en moedeloos
van.
Waarom komen ze iedere keer bij haar? Tips om
zich beter af te sluiten wil ze niet. Heeft u
raad?
E.H. te O.
Antwoord
Beste Mevrouw E.,
Met medeleven heb ik uw brief gelezen. In een
kort aantal regels beschrijft u de moeilijke
periode die u, uw dochter en uw gezin doormaakt.
U schrijft dat uw dochter 'last van entiteiten
heeft'. 'Een mevrouw haalt ze weg...'. Ik moet u
eerlijk zeggen, ik persoonlijk ben in dergelijke
gevallen altijd zeer voorzichtig met de 'entiteiten-theorie'.
De problematiek kan er namelijk nog
ingewikkelder door worden, nog ongrijpbaarder!
In eerste instantie praat ik liever over een
kind verkeert mogelijk in de (pré-)puberteit. Ik
krijg tenminste het gevoel dat u een opgroeiende
dochter heeft. Dikwijls niet de makkelijkste
tijd voor een kind en omgeving. Daarbij komt ook
nog eens dat uw kind is geadopteerd, mogelijk
uit een andere cultuur? Een vraag zou tevens
kunnen zijn: 'hadden de biologische ouders
structureel psychische problemen?' Het zijn
natuurlijk allemaal maar vragen. Maar de
antwoorden zouden een deel van uw dochters
gedrag kunnen verklaren. Daarom ben ik in zulke
aangelegenheden altijd zo voorzichtig met de
diagnose: 'Entiteiten. Ze heeft last van
entiteiten...'. Als een kind een dergelijke
mening hoort wordt zijn of haar gedrag er in de
regel niet beter op. Eerder slechter. Want het
is dan allemaal 'de schuld van de
entiteiten....' Ik denk eerder aan een
opvoedingsprobleem. Hoe moeilijk het ook is
zoveel mogelijk structuur trachten aan te
brengen. 'Ja is ja' en 'nee is nee'. Opvoeders
moeten zoveel mogelijk op één lijn gaan zitten.
Ik begrijp het, zoiets is makkelijker gezegd dan
gedaan. Toch is het de heilzame weg, met een
mogelijk positief resultaat. U schrijft dat uw
dochter paranormaal is. Laat ze rustig over haar
visioenen, beelden, gevoelens en ingevingen
praten zonder direct een waardeoordeel te geven.
Een luisterend oor voor een paranormaal kind is
in wezen het aller belangrijkste!
Beste E. gelukkig ben je nog niet een vorm van
humor verloren als je schrijft 'ze is chaotisch
zowel in haar hoofd als in haar kamer'. Ik heb
van een moeder gehoord die tegen haar super
slordige zoon zei: 'Zou je misschien nog meer
rotzooi in je kamer kunnen maken..., daar zou je
me zo'n plezier mee doen'. Van 'schrik' en om
zijn moeder te pesten ging de zoon opeens zijn
kamer keurig netjes opruimen. Ik zeg niet dat
zo'n opmerking van een ouder in alle gevallen
zou helpen. Zeker niet. Maar het was wel
creatief van de moeder. En ouders moeten vaak
zeer vindingrijk zijn, een groot
uithoudingsvermogen en geduld hebben om hun kind
op de rails te krijgen. Zeker als een kind in de
(pré)puberteit verkeert. Beste E. ik wens je
alle kracht en wijsheid toe.
Met vriendelijke groeten,
Jan C. van der Heide
hypnotherapeut en paragnost
|