...UIT JAN'S KRISTALLEN BOL...
Jan C. van der Heide
20 oktober 2026
EUROPA IN DE UITVERKOOP… WAT DE GEK ERVOOR GEEFT!
Lieve kristallenbol lezers,
Mijn kristallen bol vertoont de laatste tijd merkwaardige verschijnselen. Normaal gesproken zie ik er wat sterren, planeten, verdwaalde engelen en af en toe een kosmische wijsheid in. Maar nu verschijnt er iets heel anders…
Een reusachtig bord met de tekst: EUROPA TE KOOP! WEGENS GEBREK AAN EENHEID!
Ik heb mijn bol eens stevig opgepoetst. Misschien zat er een vlekje op. Maar nee hoor, de boodschap bleef staan… En het merkwaardige is: Europa wordt niet eens bij opbod verkocht. Het is meer een kwestie van wat de gek ervoor geeft!
Laat ik het uitleggen…
Aan de overkant van de Atlantische Oceaan zetelt Donald Trump. Een man die zich naar verluidt uitstekend thuis voelt tussen Big Macs, hamburgers, cola, cowboys en de gedachte dat alles op aarde een prijskaartje heeft. Liefst eentje waarop hij zelf met een dikke viltstift de prijs mag invullen.
Europa is natuurlijk een heel ander verhaal.
Wij hebben eeuwenoude beschavingen, koningen, koninginnen, keizers, prinsen, paleizen en hofhoudingen. We brachten Bach, Beethoven, Mozart, Rembrandt, Van Gogh, Erasmus, Spinoza, Einstein en ontelbare andere grootheden voort. Kunstenaars, filosofen, wetenschappers en denkers die de wereld een beetje mooier, wijzer en beschaafder hebben gemaakt.
Niet dat Europa altijd zo beschaafd was. We hebben elkaar eeuwenlang met groot enthousiasme de hersens ingeslagen. Maar tussen de veldslagen door ontstonden gelukkig ook prachtige symfonieën. Europa heeft een geschiedenis van duizenden jaren. Amerika heeft hamburgers die binnen drie minuten klaar zijn. Allebei een prestatie, maar toch van een iets andere orde.
Mijn kristallen bol fluistert dat Donald niet zoveel op heeft met historische verfijning wanneer die zijn plannen in de weg staat. 'Een veertje in je hoed en morgen is alles weer goed!' Misschien wel een oude familiespreuk uit huize Trump... Yes!
Intussen tikt de biologische klok ook voor de Amerikaanse president door. Donald is inmiddels tachtig. Zelfs presidenten hebben geen eeuwigdurend abonnement op het aardse bestaan. Misschien denkt hij weleens aan de eeuwige jachtvelden. Daar lopen vast nog bizons rond, al zal hij daar zelf een Big Mac van moeten zien te maken. Of er in het hiernamaals een McDonald's gevestigd is, kon mijn kristallen bol helaas niet bevestigen.
Maar goed, terug naar de aarde. Daar is het voorlopig al ingewikkeld genoeg. De werkelijke dreiging is niet dat Trump Europa morgen letterlijk op Marktplaats zet. De dreiging is dat Europa zichzelf zo verzwakt dat anderen de voorwaarden van onze toekomst gaan bepalen.
Washington kijkt naar zijn eigen belangen. Moskou naar macht en invloed. Peking naar economische kansen en strategische posities. En Europa? Europa vergadert. Eerst een voorbereidende vergadering. Dan een werkgroep. Vervolgens een commissie die onderzoekt of de werkgroep wel bevoegd was om te vergaderen. En als iedereen eindelijk overeenstemming heeft bereikt, is mogelijk de helft van het continent al uitverkocht. Inclusief de vergadertafel.
Daar komt nog iets bij…
In verschillende Europese landen winnen nationalistische en radicaal-rechtse bewegingen terrein. Dat betekent niet automatisch dat Europa uiteenvalt, maar het gevaar van verdere verdeeldheid is wel degelijk aanwezig. En verdeeldheid is precies wat buitenlandse machthebbers goed kunnen gebruiken. Een verdeeld Europa is geen wereldmacht, maar een koopjeskelder waarin iedereen naar believen kan rondneuzen en grabbelen.
Daarom moeten de Europese regeringsleiders eindelijk eens serieus de koppen bij elkaar steken. Niet om elkaar met die harde koppen vervolgens weer tegen de schenen te slaan, te schoppen of om kopstoten geven, maar om gezamenlijk te besluiten waar Europa voor staat.
Onze vrijheid. Onze democratie. Onze rechtsstaat. Onze veiligheid. Onze cultuur. Onze economische zelfstandigheid. En vooral: het recht om onze eigen toekomst te bepalen.
Europa hoeft geen kopie van Amerika te worden. Evenmin een aanhangwagen van China of een speelbal van Rusland.
Europa moet Europa blijven. Niet als verzameling ruziënde buren, maar als een continent dat beseft dat samenwerking geen luxe is, maar een levensvoorwaarde.
Mijn kristallen bol wordt er zowaar een beetje warm van.
Hij fluistert nog één laatste boodschap: 'Beste Europeanen, jullie hebben de wereld eeuwenlang verrijkt met wetenschap, kunst, muziek, filosofie en beschaving. Zorg er nu voor dat jullie niet als laatste bijdrage aan de wereldgeschiedenis een opheffingsuitverkoop organiseren.'
En daar voegt de bol nog iets aan toe: 'Wie zijn eigen huis niet beschermt, moet niet verbaasd zijn wanneer een ander de voordeur verkoopt. Inclusief de bewoners.'
Ik heb de kristallen bol inmiddels weer onder zijn fluwelen doek gezet. Hij is behoorlijk geschrokken van zijn eigen voorspelling.
En ik eigenlijk ook.
Want er is één ding dat zelfs mijn kristallen bol niet kan voorspellen: Of Europa eindelijk wakker wordt voordat de laatste koper met de sleutels vertrekt.
Nog een prettige dag verder… Zolang Europa nog niet verkocht is, kunnen we er gelukkig allemaal nog van genieten!
Vrede en alle goeds…
Hartelijke groeten van een bezorgde kristallen bol en zijn al even bezorgde vriend,
Jan C. van der Heide
P.S. Gedreven door mijn niet te onderdrukken mededelingendrang fluistert mijn kristallen bol nog één kosmische wijsheid: De grootste bedreiging voor Europa is niet alleen de macht van anderen, maar vooral ons onvermogen om samen één vuist te maken. We hebben wel 27 lidstaten, maar als het erop aankomt, lijkt Europa op een bokser met 27 armen die eerst moeten vergaderen over de vraag welke hand een vuist mag maken…
En tegen de tijd dat daarover overeenstemming is bereikt, heeft Trump de bokshandschoenen al verkocht aan Poetin. Met korting voor Peking!
...Europa moet ophouden met eindeloos bakkeleien en beginnen met gezamenlijk handelen...
Jan C. van der Heide
19 oktober 2026
De sferen zijn er nog niet uit…
Een aantal keren is mij gevraagd hoe een gesprek tussen Xi, Poetin en Trump over Oekraïne zou aflopen. Dus heb ik mijn kristallen bol geraadpleegd. Eerst voorzichtig afgepoetst met een zachte lap. Ook het hogere inzicht heeft weleens last van vingerafdrukken.
Aanvankelijk zag ik slechts nevel. Toen drie schimmen rond een tafel. Er werd aan grenzen geschoven, maar de mensen die er wonen waren nergens te bekennen.
Uit de zevende sfeer klonk een bescheiden kuchje.
‘Ontbreekt er niet iemand?’
Ik dacht aan Zelenski. De bol lichtte op. Ik dacht aan Europa. Hij begon zacht te trillen. Bij de gedachte aan de Oekraïense bevolking trok er een diepe schaduw door het kristal.
Vervolgens verscheen een boodschap in gouden letters: ‘Wie over andermans huis onderhandelt zonder de bewoner uit te nodigen, moet niet verbaasd zijn als de sleutel niet past.’
Daar moest ik even over nadenken. De kosmos spreekt graag in raadsels; vermoedelijk om niet op ieder antwoord te worden vastgepind.
Toen veranderde het licht. Een Chinese draak zweefde door de nevel, gevolgd door een Russische beer en een Amerikaanse adelaar. Alle drie wilden ze bovenaan zitten. Zelfs in een bol bleek dat ruimtelijk ingewikkeld.
Uit de diepste laag van het kristal steeg ten slotte deze waarschuwing op: ‘Een cocktail van Chinese rijstwijn, Russische wodka en Amerikaanse whiskey kan leiden tot mondiale diarree. Vooral wanneer drie heren hem mengen en de rest van de wereld hem moet opdrinken.’
Ik vroeg of dat een politieke voorspelling was of een mededeling van de hemelse spijsverteringsdienst.
Geen antwoord. Alleen nog een fluistering: ‘Vrede begint wanneer de liefde voor mensen groter wordt dan de honger naar grondgebied.’
Daarna werd de bol weer helder. Gewoon mijn eigen gezicht erin. Ook niet op alle vragen een geruststellend antwoord.
Wat u hiermee moet? Ik weet het niet. Ik geef slechts door wat de sferen mij influisteren. En ook daar zal weleens iemand naast zitten...
Een prettige dag verder...
Hartelijke groeten,
Jan C. van der Heide
Jan C. van der Heide
15 oktober 2026
Is AI de kristallen bol van de toekomst…?
Laat ik eerst iets vertellen over bergkristal…
Bergkristal kan miljoenen tot honderden miljoenen jaren oud zijn. Het kan ontstaan in rotsspleten, waar uit heet water met opgeloste stoffen langzaam kristallen groeien. Temperatuur en druk spelen daarbij een rol. Ik vertel het supersimpel… Laat ik het zo zeggen: een bergkristal heeft geen haast gehad om te worden wat het is. Misschien is dát al een aardige boodschap om mee te nemen.
Hoe lang bestaat AI…? Vergeleken daarmee is het nog een lief babytje. Wel eentje dat meteen je belastingaangifte wil uitleggen…
Al die stellige verhalen dat AI de ondergang van de wereld betekent… De onheilsprofeten en complotdenkers draaien weer overuren. Natuurlijk zijn er risico’s. Maar laten we de mens niet uitvlakken: die kreeg het ook vóór AI al uitstekend voor elkaar om er een puinhoop van te maken.
Waar we met zijn allen voor moeten zorgen, is dat machthebbers de wereld niet vernietigen met oorlogstaal en oorlogsdaden. Een paar miljard mensen moeten toch één oorlogszuchtige leider tot de orde kunnen roepen…? Zoveel mensen, en dan zou één man de afstandsbediening van de aarde mogen vasthouden?
Ondertussen blijf ik met grote toewijding kijken in mijn bol van kristal… Voor mij een wijze informatiebron. En hij heeft nog nooit om een abonnement of een nieuw wachtwoord gevraagd.
Nu we het toch over kristal hebben… Voor mij staat bergkristal ook voor helderheid en zuiverheid. Een mooie gedachte bij een glas water, leg er een bergkristal in. Het geeft een extra dimensie aan water, het is zuiverend en geeft de energie van miljoenen jaren door…
En AI? Het ligt er mede aan waarmee wij de lieveling voeden, hoe we hem opvoeden en hoeveel verantwoordelijkheid we hem geven. Komt er onzin uit, dan moeten we die ook als onzin herkennen.
Een baby geef je aandacht, goede voeding en grenzen… Niet meteen de codes van het kernwapenarsenaal.
Een prettige dag verder…
Jan C. van der Heide
Jan C. van der Heide
7 oktober 2026
DE GROND ONDER DE RUSSISCHE BEER GAAT VERSCHUIVEN
Na de feestelijke verjaardag van Poetin staan er volgens de kristallen bol aardverschuivende gebeurtenissen te wachten. De taart is nog maar net aangesneden, maar onder de feestelijkheden rommelt het al.
Het bolletje wil de kerk graag in het midden houden en zelf niet al te veel uit zijn bol gaan. Toch is de boodschap duidelijk: er zijn grote veranderingen in aantocht. Binnen de Russische beer komen krachten naar boven die zich volgens de bol niet zomaar meer laten terugduwen. Ook niet met een streng bevel uit het Kremlin.
Veel meer wil de bol voorlopig niet uit de school klappen. Voor je het weet wordt hij uit een raam gegooid, waarna de officiële verklaring luidt dat hij last had van vallende ziekte. Een kristallen bol heeft tenslotte geen benen om zelf naar buiten te wandelen.
Maar vergeet één ding niet: ook de scherven van een kristallen bol blijven spreken. Je kunt iets kapotmaken, maar daarmee is de boodschap nog niet verdwenen.
Volgens de bol komen er nu al zaken aan het licht die tot ingrijpende veranderingen zullen leiden. Wat vandaag nog wordt verzwegen, laat zich morgen misschien niet meer stilhouden.
Volg de vrije media op de voet. Kijk, luister en blijf kritisch. De Russische beer mag dan groot zijn - ook onder zijn poten kan de grond verschuiven.
Nog een prettige dag verder…
Jan C. van der Heide
Jan C. van der Heide
3 oktober 2026
Een warm huis en voldoende eten mogen geen luxe worden
Wie zijn rekeningen van het afgelopen jaar bekijkt, hoopt misschien dat het in 2026 en 2027 allemaal zal meevallen. Die hoop begrijp ik. Maar wanneer ik in mijn kristallen bol kijk, overheerst de zorg dat het dagelijks bestaan voor veel mensen nog moeilijker betaalbaar wordt.
Een voorspelling is geen vaststaand feit. Toch wil ik die zorg uitspreken. Niet om mensen angst aan te jagen, maar omdat tijdig nadenken beter is dan achteraf constateren dat er mensen door het ijs zijn gezakt.
Gas, elektriciteit, water, boodschappen en vervoer: het zijn gewone levensbehoeften, maar samen kunnen ze een buitengewoon zware rekening vormen. Wie financiële ruimte heeft, doet er verstandig aan een reserve op te bouwen. Alleen: wat zeggen we tegen iemand die aan het einde van zijn geld nog een stuk maand overhoudt?
‘U moet wat meer sparen’ klinkt dan ongeveer als: ‘Koopt u een grotere paraplu’, terwijl iemand al tot zijn middel in het water staat.
Ook bezuinigen heeft grenzen. De verwarming kan een graad lager, een aankoop kan worden uitgesteld. Maar ergens houdt het op. Wanneer ouders maaltijden overslaan om hun kinderen te laten eten, is zuinigheid veranderd in nood. Een lege koelkast wordt niet voller van een opgewekte toespraak over eigen verantwoordelijkheid.
Dat mensen bij een voedselbank terecht kunnen, is waardevol. Vrijwilligers, supermarkten, producenten en andere donateurs verdienen daarvoor oprechte waardering. Zij bieden praktische hulp op het moment dat die hard nodig is.
Maar hun inzet mag voor de overheid geen reden zijn om achterover te leunen. Liefdadigheid kan nood verzachten; zij kan niet de volledige verantwoordelijkheid voor bestaanszekerheid dragen. We mogen dankbaar zijn dat voedselbanken bestaan en tegelijkertijd blijven vragen waarom mensen ervan afhankelijk worden.
Daarbij past zorgvuldigheid. Niet iedere financiële tegenslag is door de overheid veroorzaakt. Schulden, ziekte, verlies van werk, een scheiding of andere omstandigheden kunnen een leven ontregelen. Maar regels, incasso’s en besluiten kunnen problemen óók verergeren. Juist daarom moet beleid rekening houden met wat een maatregel in een mensenleven aanricht.
Hetzelfde geldt voor dakloosheid. Achter iemand die in een auto slaapt, op een bankje overnacht of van opvang naar opvang trekt, zit een geschiedenis die we vanaf de stoep niet kunnen overzien. Die vraagt om aandacht, niet om een snel oordeel.
Een veilige slaapplaats, een bed, sanitaire voorzieningen en passende begeleiding behoren het begin van hulp te zijn. Vervolgens is er perspectief nodig op een stabiele woonplek. Alleen iemand van de ene straat naar de andere sturen, lost niets op.
Natuurlijk zijn middelen beperkt en bestaan er geen eenvoudige oplossingen voor ieder probleem. Maar die ingewikkeldheid ontslaat ons niet van de plicht om mensen menswaardig te behandelen.
Mijn kristallen bol geeft geen begroting en rekent geen maatregelen door. Wat ik ermee wil uitspreken, is een ernstige zorg en een oproep om die zorg tijdig serieus te nemen.
Een samenleving laat haar beschaving zien in de manier waarop zij omgaat met mensen die het niet meer alleen redden.
Een warm huis, voldoende eten en een veilige plek om te slapen mogen geen gelukstreffer worden.
Een prettige dag nog verder…
Jan C. van der Heide
therapeut, paragnost en coach
Jan C. van der Heide
26 september 2026
IS ER NOG NIEUWS ONDER DE ZON?
De kristallen bol heeft weer eens diep in zichzelf gekeken. Eerst moest hij worden opgepoetst: iemand had er met ongewassen vingers aan gezeten. Wie het was, wilde hij niet zeggen. Zelfs een kristallen bol kent zoiets als beroepsgeheim.
Na grondige inspectie verscheen er weinig nieuws. Vooral oud nieuws dat hardnekkig weigert met pensioen te gaan.
De afstand tussen overheid en burger groeit. De burger staat op de kade te zwaaien, terwijl het bestuurlijke schip langzaam uitvaart. Vanaf het dek wordt vriendelijk teruggezwaaid door iemand van de afdeling Burgerparticipatie. Die heeft er vast een prachtig rapport over geschreven. De burger kan het downloaden zodra hij weer internet kan betalen.
Intussen struikelt de politiek over woorden als verbinding, bestaanszekerheid, perspectief en de menselijke maat. Prachtige woorden. Bij de bakker blijken ze alleen geen wettig betaalmiddel.
Neem een weggeefkast: iemand zet spullen neer voor wie ze nodig heeft. Een klein gebaar van menselijkheid. Maar kennelijk kan zelfs een pot pindakaas zonder vergunning een bedreiging voor de rechtsorde vormen. Daartegen wordt opgetreden. Wanneer dezelfde burger geld moet ophoesten voor de volgende grote uitgave van de staat, onder andere voor bommen en granaten, blijkt zijn portemonnee gelukkig zonder vergunning toegankelijk.
En dan gebeuren er dingen waarbij alle grapjes onmiddellijk verstommen.
Drie kinderen en een schooldirecteur verliezen het leven door het handelen van een automobilist. Over de juridische beslissing die daarop volgt, zijn mensen verbijsterd en woedend. Terecht willen zij weten hoe de risico’s zijn beoordeeld en hoe anderen voortaan beter worden beschermd. Een keurige uitleg achteraf kan nodig zijn, maar brengt niemand terug.
Wie een beslissing neemt die zulke vragen oproept, moet meer kunnen uitleggen dan welke regel er is gevolgd. De samenleving mag ook vragen waar het gezonde verstand is gebleven. Dat zat misschien klem tussen twee beleidsnota’s. Dan wordt het hoog tijd om die open te slaan, sterker..., open te breken met een koevoet.
Ook over immigratie en opvang is een volwassen gesprek nodig. Mensen die bescherming nodig hebben, verdienen menselijkheid en fatsoen. Burgers verdienen op hun beurt eerlijke antwoorden over aantallen, kosten, woningen en wat een gemeente aankan. Wie iedere kritische vraag wegwuift, moet niet verbaasd zijn wanneer de kloof nog breder wordt en vooral dieper.
En die andere kloof, tussen arm en rijk? Die krijgt zo langzamerhand een eigen postcode.
Aan de ene kant vraagt iemand zich af welk jacht het beste bij het tweede vakantiehuis past. Aan de andere kant legt iemand bij de kassa een pak koffie terug omdat € 3,87 deze week het verschil maakt.
Natuurlijk mag iemand rijk zijn. Succes is geen misdaad. Maar wie zijn derde bruidsjurk op ziekelijke wijze toont aan mensen die hun energierekening niet kunnen betalen, mag begrijpen dat het applaus wat dun klinkt. De fotograaf kan best nog een vierde foto maken. Bescheidenheid past ook op een trouwalbum.
Steeds meer mensen werken hard en komen toch tekort. Ze staan vroeg op, betalen belasting, nemen hun verantwoordelijkheid en ontdekken aan het einde van de maand dat hun salaris nog eerder uitgeput is dan zijzelf.
Daar heb je geen kristallen bol voor nodig. Een kassabon volstaat.
En dan komt de winter. Gas, elektriciteit, boodschappen, verzekeringen en wonen: voor veel huishoudens vormen ze samen een maandelijkse hindernisbaan. Eén graadje hoger op de thermostaat en de boekhouder in je hoofd slaat alarm. Sommige mensen staat het water niet meer aan de lippen. Ze hebben inmiddels een snorkel nodig.
Vanuit een penthouse is dat kennelijk moeilijk te zien. De bodem van de samenleving ligt er zó ver vandaan dat je haast een telescoop nodig hebt. Of iets veel eenvoudigers: liefdevolle aandacht.
De bol ziet ook dat mensen steeds minder bereid zijn te aanvaarden dat de offers vooral beneden worden gebracht, terwijl de voordelen opvallend vaak boven belanden. Een samenleving kan veel ongelijkheid verdragen. Maar niet eindeloos het gevoel dat de rekening telkens bij dezelfde voordeur wordt bezorgd.
Misschien kunnen de gefortuneerden onder ons iets leren wat mensen met weinig geld al generaties beheersen: bescheidenheid. Niet iedere luxe hoeft op sociale media te schitteren. En niet iedere fles champagne hoeft op de foto alsof de koning de druiven hoogst persoonlijk heeft uitgeperst.
Rijkdom is niet beschamend. Armoede evenmin.
Beschamend wordt het wanneer een welvarende samenleving mensen die hun uiterste best doen laat verdrinken en hun vervolgens vanaf de wal een folder toewerpt:
U staat er niet alleen voor.
De kristallen bol siddert even. Niet van een visioen, maar van plaatsvervangende schaamte.
En verder? Niets nieuws onder de zon.
Alleen wordt de schaduw steeds langer...
Nog een prettige dag verder…
Jan C. van der Heide
therapeut, paragnost, coach en auteur
...UIT DE KRISTALLEN BOL...
Jan C. van der Heide
7 september 2026
Nederland is rijk… behalve als je arm bent
De laatste tijd houd ik mijn kristallen bol vanuit mijn ooghoeken nauwlettend in de gaten. Perifeer kijken bevordert namelijk het paranormale waarnemen. Dat weet iedereen. Behalve waarschijnlijk het ministerie dat er nog geen onderzoekscommissie voor heeft ingesteld.
Mijn bolletje zag er de laatste dagen beroerd uit. Somber. Bleek. Tegen het depressieve aan. Ik heb hem geaaid en gezegd: ‘Kop op, bol!’
Vanmorgen barstte hij los.
‘Jan, het gaat niet goed. Het leven wordt duurder, voedselprijzen stijgen, energie blijft een aanslag op de portemonnee en steeds meer mensen moeten straks kiezen: zal ik vanavond eten of zal ik de verwarming aanzetten?’
Toen begon mijn kristallen bol te huilen. Kristallen tranen.
Ik heb ze opgevangen en er een ketting van geregen. Misschien kan ik die verkopen. Je moet tegenwoordig creatief zijn om de energierekening te betalen.
Maar mijn bol was nog niet klaar.
‘Ik zie miljarden door Den Haag vliegen. Naar het buitenland, defensie, plannen, fondsen en projecten. Geld heeft kennelijk vleugels - behalve wanneer het richting mensen moet die hun boodschappen, huur, energie, verzekering of medicijnen nauwelijks meer kunnen betalen.’
Ik vroeg: ‘Maar bolletje, daar zijn toch regelingen voor?’
Hij begon nóg harder te huilen.
Toen zag hij iets nieuws: hongerbussen.
Speciale buslijnen vanuit arme wijken naar Wassenaar, Aerdenhout, Bloemendaal en Het Gooi. Geen OV-chipkaart nodig. Een lege maag is voldoende.
Bij aankomst stappen mensen uit om aan te bellen: ‘Goedemiddag, heeft u misschien nog een brood, een winterjas of een tientje over? Den Haag is momenteel even druk met miljarden.’
Mijn kristallen bol werd doodstil. Ik vroeg: ‘Is dit satire of een voorspelling?’
Hij antwoordde:
‘Dat hangt ervan af hoe lang Nederland er nog om kan lachen.’
En dát is misschien wel het wrangste.
Een rijk land waarin mensen in verborgen armoede leven, is niet arm aan geld.
Het is arm aan prioriteiten…
Uit de kristallen bol
Jan C. van der Heide
18 augustus 2026
Waarzeggers als zondebok
In het Rusland dat zich graag vredelievend en gelovig noemt, worden waarzeggers, paragnosten en andere spirituele raadgevers steeds verder in het nauw gedreven. Officieel omdat zij “onrust veroorzaken”. Maar waar komt die onrust werkelijk vandaan?
Niet uit een kristallen bol, een pendel of een kopje koffiedik. De onrust ontstaat bij families die niet weten waar hun vaders, zonen, broers en echtgenoten zijn gebleven. Leven zij nog? Zijn zij vermist, gesneuveld of krijgsgevangen genomen? Wanneer officiële instanties geen duidelijke antwoorden geven, gaan mensen vanzelf elders zoeken. Niet uit sensatiezucht, maar uit verdriet, wanhoop en een behoefte aan houvast.
Daar komt nog bij dat informatie over militairen mogelijk financiële gevolgen heeft. Weduwen en andere nabestaanden kunnen recht hebben op uitkeringen, premies of schadevergoedingen. Wie geen helder bericht ontvangt over leven of dood, blijft niet alleen emotioneel, maar soms ook financieel in een verschrikkelijk niemandsland achter.
En dan gebeurt wat in de geschiedenis zo vaak is gebeurd: er wordt een zondebok gezocht. Ditmaal zijn het de waarzeggers, paragnosten, astrologen, pendelaars, occultisten, koffiedikkijkers en zandlezers. Mensen die de onrust niet hebben veroorzaakt, krijgen er wél de schuld van. Ook in donkere perioden uit het verleden werden mensen met afwijkende inzichten, bijzondere gevoeligheden of spirituele overtuigingen verdacht gemaakt en het zwijgen opgelegd.
Maar laten we het klip-en-klaar zeggen: niet degene die naar antwoorden zoekt, veroorzaakt de pijn. Niet degene die probeert te troosten, veroorzaakt de onzekerheid. De werkelijke onrust ontstaat waar waarheid wordt achtergehouden en families in stilte moeten wachten op een bericht dat misschien nooit komt.
Wie vredelievende mensen verdacht maakt, zegt uiteindelijk meer over zichzelf dan over hen. Kwaadsprekerij keert zich vroeg of laat tegen haar eigen afzender - niet als dreigement, maar als een eenvoudige menselijke wet: onrecht blijft nooit eeuwig onzichtbaar.
Natuurlijk kan niemand garanderen dat iedere paranormale of spirituele raadgever de juiste antwoorden heeft. Maar velen proberen oprecht te luisteren, te bidden, te troosten en een klein lichtpuntje te bieden aan mensen die door verdriet en onzekerheid worden verscheurd.
En misschien is dát wel de kern: waar officiële antwoorden ontbreken, blijft de menselijke behoefte aan hoop bestaan. Die hoop kun je verbieden, bespotten of verdacht maken - maar uitroeien kun je haar niet.
En dat was het even voor dit moment…
Een prettige en vooral vreedzame dag gewenst…
De kristallen bol & Jan C. van der Heide
17 augustus 2026
Even een warm berichtje uit de kristallen bol…
In de nabije toekomst zal de geliefde koningin Juliana opnieuw volop in de belangstelling komen. En misschien is dat precies wat deze tijd nodig heeft: de herinnering aan een warm, hoopvol en idealistisch mensenmens. Een koningin die het liefst gewoon tussen de mensen stond, niet boven hen, en die geloofde in vrede, verbondenheid en de kracht van het goede.
Ook rond Greet Hofmans zouden nog niet eerder bekende verhalen en berichten naar buiten kunnen komen. Wellicht ontstaat daardoor een zachter en menselijker beeld van de bijzondere vriendschap tussen deze twee vrouwen. Juliana en Greet waren vriendinnen voor het leven - en misschien, wie zal het zeggen, zelfs voorbij dit leven.
Een onverwacht bericht uit de kristallen bol? Zeker! Maar een goede bol kijkt nu eenmaal alle kanten op: naar gisteren, naar morgen en vooral naar alles wat mensen opnieuw hoop kan geven.
7 AUGUSTUS 2026
Een cryptische mededeling uit de kristallen bol
Lieve lezers,
De kristallen bol kwam vandaag met een mededeling die mij bezighoudt. De boodschap is kort, cryptisch en laat veel ruimte voor vragen: ‘Het overlijden van een leider met wie de Verenigde Staten in oorlog is, zal verstrekkende gevolgen hebben voor een leider in de Verenigde Staten…’
Meer niet.
Ik heb bij de kristallen bol aangedrongen: ‘Verklaar je nader. Wat bedoel je precies? Over wie heb je het? En wat zijn die verstrekkende gevolgen?’
Maar er kwam geen verdere uitleg.
Ik probeerde het opnieuw: ‘Je kunt zoiets toch niet zeggen en het vervolgens bij deze paar woorden laten? Juist doordat je geen toelichting geeft, maak ik me zorgen.’
Even bleef het stil.
Daarna kwam slechts hetzelfde, bijna onwrikbare antwoord: ‘Dit is de informatie voor vandaag…’
En daar moet ik het mee doen.
Ik wil er zelf nadrukkelijk niets aan toevoegen. Geen namen invullen, geen gebeurtenissen voorspellen en geen conclusies trekken die de kristallen bol niet heeft uitgesproken. De mededeling staat er zoals zij werd gegeven.
Cryptisch? Absoluut. Verontrustend? Dat mag ieder voor zichzelf bepalen.
En misschien is juist dát het ongemakkelijke van een boodschap waarvan de betekenis pas duidelijk wordt als de tijd haar heeft ingehaald…
Een prettige dag verder...
Jan
6 augustus 2026
Jan C. van der Heide
De kristallen bol heeft weer gesproken…
Lieve lezers,
Laatst vroeg iemand me: "Jan, heb je een goed advies om minder somber te worden?"
Ik vond dat een te belangrijke vraag om zelf te beantwoorden. Dus ik raadpleegde de kristallen bol. De bol begon eerst een beetje geheimzinnig te gloeien, kuchte een paar keer – hij heeft nog steeds last van spirituele hooikoorts – en sprak toen plechtig:
"Word eerst nog veel somberder."
Ik schrok er zelf ook een beetje van. "Hoe bedoel je dat?" vroeg ik.
De bol zuchtte diep. "Beste Jan, dat is toch volkomen logisch? Wat erger kan worden, kan daarna ook weer minder erg worden."
Daar zat wat in.
"En als iemand mager wil worden?" vroeg ik.
"Dan is het handig als hij eerst iets heeft om kwijt te raken," bromde de bol. "Van een lucifer kun je moeilijk tien kilo afvallen."
"En als iemand weer jong wil zijn?"
"Dan moet hij eerst oud worden. De natuur houdt nu eenmaal niet van vals spelen."
Ik begon de bol steeds serieuzer te nemen.
"En als iemand slimmer wil lijken?"
"Ga dan eens op sociale media discussiëren," antwoordde de bol. "Na vijf minuten voel je je vanzelf een professor."
"En als iemand rijk wil worden?"
"Begin dan met een hobby die geld kost. Grote kans dat je daarna heel creatief wordt met je portemonnee."
Ik knikte eerbiedig.
De bol werd steeds enthousiaster.
"Wil je genieten van stilte? Neem eerst een buurman die elke zaterdagmorgen om half acht besluit dat de heg dringend een kettingzaag nodig heeft."
"Wil je waardering voor gezond eten? Eet dan eerst een week lang alleen patat, frikandellen en slagroomgebak. Je verlangt vanzelf naar een worteltje."
Ik moest lachen.
De bol glimlachte tevreden – voor zover een kristallen bol kan glimlachen.
Toen werd hij weer ernstig.
"Weet je, Jan… mensen zoeken vaak ingewikkelde antwoorden op eenvoudige vragen. Maar het leven laat zich niet altijd vangen in logica. Soms is humor de kortste weg naar een lichter hart."
Ik bedankte de bol vriendelijk.
Hij gaf nog één laatste wijze raad mee:
"Neem het leven serieus… maar vooral niet té serieus. Anders gaat het leven straks denken dat jij geen gevoel voor humor hebt."
Ik geloof dat de bol daar dit keer verrassend veel gelijk in had.
Een prettige dag verder…
De bol & Jan
5 augustus 2026
Het geheim van morgen
Lieve lezers,
‘Wie weet wat er in de toekomst gaat gebeuren?’, vroeg ik vanmorgen aan de kristallen bol.
De bol zweeg even en zei toen: ‘Niemand. Ik ook niet. Niet echt. Hooguit kunnen mensen vermoeden, hopen, vrezen of fantaseren. Maar de toekomst laat zich door niemand volledig kennen.’
Eigenlijk vond ik dat een verrassend wijs antwoord van een kristallen bol.
De toekomst blijft misschien wel het grootste mysterie dat er bestaat. We proberen haar te voorspellen met wetenschap, statistieken, modellen, dromen, astrologie, glazen bollen en soms zelfs met ons gezonde verstand. En toch gebeurt het leven regelmatig nét even anders dan we hadden bedacht.
Als je aan de toekomst van de hele wereld denkt, aan de aarde, de sterren en het oneindige heelal, kun je gemakkelijk verdwalen in het besef hoe klein wij eigenlijk zijn.
Laten we daarom dichter bij huis blijven.
Weet jij nu al wat je volgende week zult eten? Waar je precies zult zijn? Welke kleding je overmorgen aantrekt? Met wie je onverwacht in gesprek raakt? Misschien denk je het te weten. Misschien loopt het ook precies zo. Maar zeker weten... dat is iets anders.
Misschien is dat juist de schoonheid van het leven. Als alles vast zou liggen, zou verwondering verdwijnen. Dan zouden toevallige ontmoetingen geen verrassingen meer zijn, zou hoop overbodig worden en zouden nieuwe kansen hun glans verliezen.
Ooit hoorde ik in een film een zin die mij nooit meer heeft losgelaten: 'Leef vandaag alsof het je eerste én je laatste dag ware...'
Wie hem heeft bedacht, weet eigenlijk niemand. Misschien een Griekse wijsgeer, misschien een zenmeester, misschien iemand die eenvoudig had geleerd hoe kostbaar een gewone dag kan zijn.
Hoe langer ik leef, hoe meer ik denk dat die woorden niet gaan over morgen, maar over vandaag. De eerste dag… met de nieuwsgierigheid van een kind. De laatste dag… met de dankbaarheid van iemand die beseft dat niets vanzelfsprekend is.
Misschien hoeven we de toekomst niet te bezitten om gelukkig te zijn. Misschien is het voldoende haar met open handen tegemoet te lopen, terwijl we het heden niet voorbij laten glippen.
En de kristallen bol? Die glimlachte slechts. Misschien wist hij toch iets.
Of misschien wist hij juist dat niemand alles hoeft te weten.
Misschien is de toekomst niet verborgen omdat we haar niet mógen kennen, maar omdat het leven anders zijn grootste geschenk zou verliezen: de verrassing.
Wie alles van morgen zou weten, zou een groot deel van vandaag verliezen.
Een prettige dag verder…
de bol & Jan C. van der Heide
1 augustus 2026
De kristallen bol is ziek
Lieve lezers,
Ik moet u helaas een mededeling van medische aard doen. De kristallen bol is tijdelijk buiten gebruik. Geen paniek, hij is niet gebarsten en ook niet van de tafel gerold, maar hij kampt met een ernstige vorm van... geestelijke indigestie.
Volgens de paranormale huisarts is het een spirituele verkoudheid. De bol niest af en toe een visioen, hoest een voorspelling op en heeft koortsige dromen waar zelfs een thermometer van begint te trillen.
Waar dat door komt?
We willen daar niet geheimzinnig over doen. De klachten zijn jaren geleden begonnen na een ontmoeting met een potentiële schoonmoeder. Gelukkig ging dat huwelijk niet door. Helaas bleek haar opvolgster van een nog zwaardere categorie te zijn. Sindsdien kijkt de bol bij het woord familiebezoek spontaan de andere kant op.
Maar genoeg over persoonlijk leed. De bol wil professioneel blijven.
Tijdens zijn koortsdromen ziet hij iets merkwaardigs. Overal in Europa lopen mensen rond met doosjes lucifers. Op zichzelf is daar niets mis mee. Een lucifer kan tenslotte ook een kaars aansteken. Alleen... de bol krijgt sterk de indruk dat sommigen wel erg enthousiast met vuur spelen.
Daarnaast ziet hij grote stromen mensen die hun land verlaten. Sommigen vluchten voor oorlog, anderen voor armoede, weer anderen omdat thuis nauwelijks nog toekomst is. Hoe dat allemaal precies zit? De bol weigert stellige uitspraken te doen. Hij heeft immers koorts, indigestie en bovendien geen zin om morgen wegens helderziendheid voor de rechter te verschijnen.
Welke landen verantwoordelijk zijn?
Geen idee.
Dat zegt de bol tenminste.
En als u tijdens het lezen tóch aan een bepaald land denkt... dan moet ik u teleurstellen. Dat komt geheel voor uw eigen rekening. De bol heeft namelijk uitdrukkelijk verklaard dat hij op dit moment niet helderziend is, maar slechts licht ijlend.
Wij hopen dat hij spoedig herstelt. Geef hem voorlopig maar een kopje kamillethee, een warm dekentje en vooral géén televisiejournaal. Daar schijnt hij acuut uitslag van te krijgen.
Dag hoor...
De bol & Jan
21 juli 2026
Zelfs de toekomst lijkt soms haar adem in te houden
Grote conflicten beginnen vaak met kleine vergissingen
De wereldpolitiek bevindt zich op dit moment op een kwetsbaar kruispunt. Rond de oorlogen in Europa en het Midden-Oosten ontstaan ontwikkelingen die vragen om grote behoedzaamheid. Juist in zulke tijden is terughoudendheid vaak krachtiger dan haast.
Europa en de NAVO-landen doen er verstandig aan uiterst zorgvuldig af te wegen welke stappen zij zetten. De kunst is te voorkomen dat een regionaal conflict zich ongemerkt uitbreidt tot een veel bredere confrontatie. Ook rond de Baltische staten en de voortdurende spanningen met Rusland is waakzaamheid geboden. Geschiedenis leert dat escalatie soms begint met een reeks kleine besluiten die achteraf grote gevolgen blijken te hebben.
Wanneer meerdere conflicten zich gelijktijdig ontwikkelen, ontstaat gemakkelijk een onoverzichtelijk speelveld. Dat kan ertoe leiden dat verantwoordelijkheden vervagen en politieke leiders meer ruimte krijgen om hun eigen positie veilig te stellen. Of dat daadwerkelijk gebeurt, zal de tijd moeten uitwijzen, maar het is een ontwikkeling die aandacht verdient.
De militaire steun aan Oekraïne blijft ondertussen een ingewikkeld geopolitiek schaakspel, waarbij belangen, strategie en diplomatie voortdurend door elkaar lopen. Voor buitenstaanders is lang niet altijd duidelijk welke afspraken achter de schermen worden gemaakt.
Paniek is daarbij een slechte raadgever. Nuchter blijven kijken naar de feiten is belangrijker dan ooit. Tegelijkertijd is het moeilijk te ontkennen dat de internationale verhoudingen momenteel buitengewoon broos zijn. Een verkeerde inschatting of een ongelukkige escalatie zou verstrekkende gevolgen kunnen hebben. Ook de opstelling van president Trump speelt daarin, naar mijn indruk, een belangrijke rol. Zijn keuzes roepen wereldwijd uiteenlopende reacties op en zorgen voor zowel steun als grote weerstand.
Mijn indruk is dat er tegelijkertijd steeds meer tegenwicht ontstaat. Niet alleen vanuit andere landen, maar ook vanuit mensen binnen zijn eigen politieke omgeving. Naarmate de spanningen oplopen, lijkt de ruimte om eenzijdig te handelen kleiner te worden. Juist in tijden van crisis ontstaat vaak een corrigerende kracht vanuit instituties, bondgenoten en de samenleving zelf.
Opvallend is ook wat er onder de Amerikaanse bevolking zichtbaar wordt. Tijdens het WK was te zien hoe mensen van uiteenlopende achtergronden, culturen en huidskleuren samen feest vieren, elkaar omarmen en verbondenheid uitstralen. Dat beeld laat een andere kant van Amerika zien dan de politieke tegenstellingen die zo vaak de krantenkoppen halen.
Misschien ligt daar uiteindelijk wel de grootste kracht van een samenleving: niet in verdeeldheid, maar in de bereidheid elkaar de hand te blijven reiken. Waar politici soms muren optrekken, bouwen gewone mensen vaak bruggen. Dat is een ontwikkeling die hoop geeft.
En wie weet... blijken uiteindelijk niet macht, spierballentaal of harde woorden de sterkste krachten te zijn, maar redelijkheid, verbondenheid en het besef dat vrede altijd meer moed vraagt dan oorlog.
Gedachten zijn krachten.
Een prettige dag nog verder…
de kristallen bol
&
Jan C. van der Heide
...UIT DE KRISTALLEN BOL...
19 JULI 2026
De kristallen bol had vandaag opvallend goed nieuws. Hij begon zelfs te glimmen...
Er bestaat een natuurwet waar weinig machthebbers rekening mee houden: hoe fanatieker iemand probeert anderen het zwijgen op te leggen, hoe luider uiteindelijk zijn eigen aftocht klinkt...!
Zieke macht heeft een merkwaardige bijwerking. Ze raakt verslaafd aan zichzelf. Eerst worden critici verdacht gemaakt, daarna de media, vervolgens de burgers en tenslotte vertrouwt de machthebber zijn eigen spiegelbeeld niet meer. Vanaf dat moment is de houdbaarheidsdatum al verstreken, alleen heeft de verpakking het nog niet door.
De vrije stem laat zich misschien even wegduwen, maar nooit voorgoed begraven. Waarheid heeft namelijk een vervelende gewoonte: ze blijft terugkomen, ook als niemand haar heeft uitgenodigd.
Geniet daarom rustig van de ontwikkelingen. De geschiedenis is soms traag, maar heeft een heerlijk gevoel voor humor.
Want uiteindelijk struikelt macht zelden over haar tegenstanders… maar bijna altijd over haar eigen hoogmoed.
Nog een prettige dag verder...
Groetjes,
Jan..., vriend van de bol...
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
Uit de kristallen bol - 11 juli 2026
Na de bijeenkomst in Ankara wordt volop nagedacht over de nieuwe verhoudingen. President Zelensky, president Trump, Europese leiders en het Kremlin lijken ieder vanuit hun eigen strategie te zoeken naar een positie die hen uiteindelijk het meeste voordeel oplevert. Toezeggingen worden gedaan, nieuwe wapensystemen besproken en de mogelijkheden van verder reikende raketten houden de gemoederen bezig.
Toch leert de geschiedenis dat internationale conflicten zich zelden laten vangen in een rechte lijn. Juist wanneer velen denken dat alle zetten op het schaakbord bekend zijn, verschijnt er soms onverwacht een nieuwe zet die niemand had voorzien.
Misschien is dat wel de belangrijkste les van deze tijd: niet dat we weten wat er gaat gebeuren, maar dat we moeten beseffen hoeveel we níét weten. Grote mogendheden beschikken vaak over mogelijkheden die pas zichtbaar worden wanneer de omstandigheden daarom vragen. Dat geldt voor alle partijen.
De kristallen bol doet daarom geen voorspelling, maar nodigt uit tot bespiegeling. In tijden waarin iedereen denkt het verloop van de geschiedenis te kunnen uittekenen, is juist het onverwachte vaak de enige constante. En misschien schuilt daarin wel de grootste reden om voorzichtig te blijven met stellige conclusies.
&&&&&&&&&&&&&&&&&&