WELKOM IN MIJN BLOG

Blog 12 augustus 2026

Jan C. van der Heide

ALSJEBLIEFT… VREDE

Lieve bloglezers,

Er lopen inmiddels miljarden mensen rond op deze aardbol. Presidenten, koningen, diplomaten, generaals, geestelijken, professoren, bemiddelaars, denkers en mensen die op televisie precies weten hoe een oorlog moet worden opgelost - vooral wanneer ze zelf veilig op de bank zitten.

En toch schijnt er niemand te zijn die tegen Poetin en Zelenski kan zeggen: ‘Heren, zullen we nu eens ophouden?’

Ik weet het: het klinkt kinderlijk eenvoudig.

Maar misschien is dat juist het probleem. We hebben van oorlog zoiets ingewikkelds gemaakt dat vrede bijna naïef is gaan klinken.

Ik moet steeds denken aan de paus. Niet omdat hij een toverstaf onder zijn witte gewaad heeft waarmee hij tanks in tractoren kan veranderen - hoewel dat buitengewoon praktisch zou zijn - maar omdat hij vertegenwoordiger is van een geloof waarin woorden als vrede, vergeving, naastenliefde en verzoening toch niet helemaal onbekend zijn.

Jezus sprak over een weg. Dan moet er toch ergens een weg zijn? Misschien geen snelweg. Misschien zelfs geen keurig geasfalteerd paadje met ANWB-bordjes: VREDE - nog 3 kilometer. Misschien is het maar een heel smal weggetje.

Maar één mens moet er als eerste overheen durven lopen.

Wat zou het mooi zijn wanneer de paus Poetin en Zelenski uitnodigde. Geen legers mee. Geen raketten. Geen generaals met landkaarten waarop pijlen staan. Gewoon drie stoelen, een tafel, koffie - vooruit, voor de liefhebber thee - en de deur pas weer open wanneer er werkelijk naar elkaar is geluisterd.

En dan niet beginnen met:

‘Jij hebt…’

maar met:

‘Hoe krijgen we dit gestopt?’

Want de geschiedenis heeft één ding overvloedig bewezen: oorlog kan verschrikkelijk lang doorgaan wanneer iedereen uitsluitend bezig blijft met gisteren. Vrede begint misschien wel met iemand die het lef heeft over morgen te praten.

Stel je voor…

Poetin staat op.

Zelenski staat op.

Ze kijken elkaar aan.

Geen van beiden vindt het leuk.

Dat hoeft ook helemaal niet.

Vrede sluiten is geen sollicitatie naar een nieuwe beste vriend.

Dan steekt één van beiden zijn hand uit.

De ander pakt hem aan.

En ergens aan het front kijkt een soldaat verbaasd op omdat het stil wordt.

Geen explosie.

Geen drone.

Geen schot.

Gewoon… stilte.

En misschien denkt ergens een moeder: ‘Mijn kind komt thuis.’

Daar kan eigenlijk geen enkele overwinning op het slagveld tegenop.

Is dit allemaal veel te simpel gedacht?

Misschien.

Maar oorlog wordt bedacht door mensen, voorbereid door mensen en gevoerd door mensen. Waarom zou vrede dan niet door mensen bedacht kunnen worden?

Misschien hebben we tussen alle strategen, generaals, veiligheidsadviseurs en geopolitieke deskundigen af en toe juist behoefte aan een simpele ziel die vraagt: ‘Waar zijn we in vredesnaam mee bezig?’

Ik blijf daarom koppig geloven dat het woord vrede altijd verder kan reizen dan degene die het opschrijft.

Misschien leest iemand het.

Misschien denkt iemand erover na.

Misschien vertelt diegene het verder, deelt het...

En misschien bereikt één klein woord ooit precies de mens die er iets mee kan doen.

Naïef?

Het zij zo.

Ik ben liever naïef vóór vrede dan verstandig vóór oorlog.

Alsjeblieft… vrede.

Nog een vredige dag verder...

Jan C. van der Heide

 

Blog 11 augustus 2026

Jan C. van der Heide

De ouwetjes doen het nog… maar soms moet iemand de stekker uit de microfoon trekken

Lieve bloglezers,

‘De ouwetjes doen het nog goed…’

Jazeker! En werkelijk op allerlei gebieden. Soms zelfs op gebieden waarvan de eigenaar zelf dacht dat de technische dienst het betreffende onderdeel definitief had afgeschreven.

Ik las laatst over een beroemde Nederlandse artiest op leeftijd die wat problemen had gekregen met zijn hulpstukken onder aan de buik. Midden in de nacht maakte hij zijn vrouw wakker en riep verrukt:

‘Kijk! Hij doet het weer!’

Ik werd er zelf bijna emotioneel van.

Kijk, dát zijn berichten waar een mens blij van wordt. Er is al genoeg ellende in de wereld. Als er ergens in Nederland na middernacht spontaan een lichaamsdeel opnieuw in bedrijf wordt gesteld, vind ik dat gewoon positief nieuws.

Maar nu die andere ouwetjes.

De artiesten die maar blijven optreden.

En blijven optreden.

En nóg een keer optreden.

Sommigen zingen al zo lang dat de microfoon inmiddels jonger is dan hun kunstgebit.

Wonderlijk genoeg zingen ze nog altijd glaszuiver. Geen valse noot te horen! Ze huppelen vocaal als jonge nachtegalen door de toonladder, terwijl de rest van het lichaam zichtbaar heeft besloten niet meer aan het programma deel te nemen.

Dan denk ik weleens: wat een stembanden!

Totdat ik me realiseer dat die stembanden misschien thuis in een la liggen.

Playback.

Een opname van twintig jaar geleden doet onvermoeibaar het zware werk, terwijl de artiest zelf probeert ongeveer tegelijkertijd zijn mond open en dicht te doen.

Het hoofd zingt Volare, het lichaam zegt: breng mij maar naar de uitgang.

En tóch blijven we applaudisseren.

Waarom eigenlijk?

Omdat iemand beroemd is geweest? Omdat we onze herinnering niet willen loslaten? Omdat er nog kaartjes verkocht kunnen worden? Of omdat niemand in de omgeving de moed heeft om liefdevol te zeggen:

‘Je hebt iets prachtigs opgebouwd. Je hebt mensen jarenlang ontroerd en vermaakt. Maar misschien is het nu genoeg.’

Want dáár zit voor mij de ernstige kant.

Ouder worden is geen gebrek. Kwetsbaar worden is geen schande. Niet meer kunnen wat je vroeger kon, is geen persoonlijk falen. Integendeel: iemand die tientallen jaren iets bijzonders heeft gepresteerd, verdient respect.

Juist daarom moet je zo iemand ook beschermen.

Tegen managers die nog een zaaltje zien.

Tegen organisatoren die nog een festivalletje zien.

Tegen familieleden die denken dat vader of moeder ‘er zo van opleeft’.

En misschien zelfs tegen de artiest zelf, die in zijn hoofd nog precies die man of vrouw van veertig jaar geleden is, met dat volle theater, die warme lampen en dat daverende applaus.

Er kan een moment komen waarop doorgaan geen eerbetoon meer is aan een carrière, maar langzaam een karikatuur ervan wordt.

En dan hoop ik dat er iemand dichtbij staat die niet zegt: ‘We hebben volgende maand nog drie boekingen.’

Maar: ‘Kom. We gaan naar huis. Het is mooi geweest.’

Dat is geen afwijzing.

Dat is liefde.

Want waardigheid zit niet alleen in weten wanneer je moet opkomen. Soms zit de grootste waardigheid in weten wanneer je onder applaus mag afgaan.

En mocht thuis midden in de nacht ineens blijken dat een bepaald hulpstuk tóch weer werkt…

Dan mag er natuurlijk gewoon een toegift komen.

Nog een prettige dag verder…

Jan C. van der Heide

 

P.S. Nu hoor ik natuurlijk iemand achter in de zaal roepen: ‘Van der Heide, wordt het voor jou zo langzamerhand ook niet eens tijd om te stoppen?’

Nee.

Ik ben geboren op 29 februari. Administratief gezien ben ik dus nog lang niet volwassen. En zolang ik niet volwassen ben, lijkt stoppen mij buitengewoon onverantwoord.

Als alles meezit, bereik ik rond mijn honderdste eindelijk de puberteit.

Daarna zien we wel verder.

 

Blog 9 augustus 2026

Jan C. van der Heide

DE INSPECTIE INSPECTEREN…?

Een huisarts in Rhoon moet van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd per direct stoppen wegens alcoholgebruik. Punt. De inspectie heeft gesproken.

Dat haar patiënten haar al tientallen jaren op handen dragen omdat ze een uitstekende, menselijke en betrokken huisarts is, lijkt in zo’n procedure kennelijk vooral hinderlijke achtergrondinformatie.

Als ingrijpen noodzakelijk is: ingrijpen. Maar moet dat met de menselijke subtiliteit van een gemeentelijke afvalpers? Of de tedere aanpak van een bulldozer: alles plat en achteraf vragen of het pijn deed?

Ik ken de inspecties van de praktijk als therapeut. Handdoekjes? Check. Afvalbakje? Check. Brandblusser? Check. Wc-papier? Check. Stofvrij? Check. De inspecteurs zelf?

Tijdens een inspectie bij mij viel de mannelijke inspecteur zacht snurkend in slaap. Zijn vrouwelijke collega schopte hem onder tafel wakker. Sindsdien weet ik: de inspectie controleert alles.

Behalve soms zichzelf.

Misschien wordt het tijd voor een Inspectie voor de Inspectie.

Wel graag met voldoende wc-papier, een brandblusser en een wekker.

Prettige dag nog verder...

Jan C. van der Heide

 

Blog 8 augustus 2026

Jan C. van der Heide

GRATIS! En nu even afrekenen…

Lieve bloglezers,

Worden jullie ook zo regelmatig gebeld door bedrijven die je iets willen verkopen? Gas, licht, internet, verzekeringen, matrassen, zonnepanelen, onderbroeken met levenslange garantie… Ik vermoed dat er ergens een callcenter bestaat waar ze 's morgens eerst een kop koffie drinken en daarna op een grote knop drukken: "Val Jan lastig."

Meestal beginnen ze heel vriendelijk.

"Goedemiddag meneer, mag ik u even spreken?"

'Nee, eigenlijk en liever niet…', zeg ik soms, maar dat schijnt geen officieel antwoord te zijn.

Ik laat ze tegenwoordig niet eens aan hun verkooppraatje beginnen. Zodra ik hoor dat het een commerciële oproep is, roep ik enthousiast:

"IS HET GRATIS...? IS HET ÉCHT GRATIS...?"

Dan valt er meestal een stilte die je met een liniaal kunt opmeten.

"Misschien mag ik eerst even uitleggen..."

"Dat mag u beslist niet," antwoord ik vriendelijk. "Want als u gaat uitleggen, gaat u mij geld kosten en ik ben juist bezig met bezuinigen."

Soms probeer ik het muzikaal.

🎵 Gratis... hoepseja... tralala... gratis... ja ja... 🎵

Daarna wens ik ze een bijzonder prettige dag en neem afscheid met: "Dag meneer Gratis... dag mevrouw Gratis..."

Ik heb sterk het vermoeden dat mijn telefoonnummer daarna op een speciale lijst terechtkomt. Niet meer bellen. Geval zingt.

Heel soms heb ik de neiging om te zeggen: "Wat leuk dat u belt! Ik verkoop zelf ook iets. Mag ik u eerst een stofzuiger, drie goudvissen, een cursus breien voor beginnende nijlpaarden en een tweedehands sneeuwschuiver aanbieden? Daarna luister ik graag naar uw verhaal."

Vreemd genoeg hangen ze dan zelf op.

Ik vraag me trouwens af of die verkopers thuis óók worden gebeld.

"Goedemiddag, wilt u overstappen naar een andere energieleverancier?"

"Nee hoor, ik ben zelf de energieleverancier."

Dat lijkt me een heerlijk gesprek.

Het mooie is: het woord gratis werkt op telefonische verkopers als knoflook op een vampier. Ze krijgen er spontaan jeuk van. Ze willen je namelijk niets gratis geven. Nee, ze willen je iets verkopen. En vaak is het enige dat je uiteindelijk gratis krijgt... een hogere rekening.

Maar eerlijk is eerlijk... zonder al die telefoontjes zou ik nooit geweten hebben hoeveel bedrijven zich dagelijks zorgen maken om mijn financiële welzijn.

Dat ontroert me bijna.

Bijna...

Word jij ook weleens gebeld door enthousiaste verkopers? En hoe kom jij van ze af? Of heb jij misschien nóg leukere antwoorden? Ik houd me aanbevolen... gratis natuurlijk!

Prettige dag verder..!

Jan C. van der Heide

Blog 6 augustus 2026

Jan C. van der Heide

De kristallen bol heeft weer gesproken…

Lieve bloglezers,

Laatst vroeg iemand me: "Jan, heb je een goed advies om minder somber te worden?"

Ik vond dat een te belangrijke vraag om zelf te beantwoorden. Dus ik raadpleegde de kristallen bol. De bol begon eerst een beetje geheimzinnig te gloeien, kuchte een paar keer – hij heeft nog steeds last van spirituele hooikoorts – en sprak toen plechtig:

"Word eerst nog veel somberder."

Ik schrok er zelf ook een beetje van. "Hoe bedoel je dat?" vroeg ik.

De bol zuchtte diep. "Beste Jan, dat is toch volkomen logisch? Wat erger kan worden, kan daarna ook weer minder erg worden."

Daar zat wat in.

"En als iemand mager wil worden?" vroeg ik.

"Dan is het handig als hij eerst iets heeft om kwijt te raken," bromde de bol. "Van een lucifer kun je moeilijk tien kilo afvallen."

"En als iemand weer jong wil zijn?"

"Dan moet hij eerst oud worden. De natuur houdt nu eenmaal niet van vals spelen."

Ik begon de bol steeds serieuzer te nemen.

"En als iemand slimmer wil lijken?"

"Ga dan eens op sociale media discussiëren," antwoordde de bol. "Na vijf minuten voel je je vanzelf een professor."

"En als iemand rijk wil worden?"

"Begin dan met een hobby die geld kost. Grote kans dat je daarna heel creatief wordt met je portemonnee."

Ik knikte eerbiedig.

De bol werd steeds enthousiaster.

"Wil je genieten van stilte? Neem eerst een buurman die elke zaterdagmorgen om half acht besluit dat de heg dringend een kettingzaag nodig heeft."

"Wil je waardering voor gezond eten? Eet dan eerst een week lang alleen patat, frikandellen en slagroomgebak. Je verlangt vanzelf naar een worteltje."

Ik moest lachen.

De bol glimlachte tevreden – voor zover een kristallen bol kan glimlachen.

Toen werd hij weer ernstig.

"Weet je, Jan… mensen zoeken vaak ingewikkelde antwoorden op eenvoudige vragen. Maar het leven laat zich niet altijd vangen in logica. Soms is humor de kortste weg naar een lichter hart."

Ik bedankte de bol vriendelijk.

Hij gaf nog één laatste wijze raad mee:

"Neem het leven serieus… maar vooral niet té serieus. Anders gaat het leven straks denken dat jij geen gevoel voor humor hebt."

Ik geloof dat de bol daar dit keer verrassend veel gelijk in had.

Een prettige dag verder…

De bol & Jan

Blog 5 augustus 2026

Jan C. van der Heide

Het geheim van morgen

Lieve bloglezers,

‘Wie weet wat er in de toekomst gaat gebeuren?’, vroeg ik vanmorgen aan de kristallen bol.

De bol zweeg even en zei toen: ‘Niemand. Ik ook niet. Niet echt. Hooguit kunnen mensen vermoeden, hopen, vrezen of fantaseren. Maar de toekomst laat zich door niemand volledig kennen.’

Eigenlijk vond ik dat een verrassend wijs antwoord van een kristallen bol.

De toekomst blijft misschien wel het grootste mysterie dat er bestaat. We proberen haar te voorspellen met wetenschap, statistieken, modellen, dromen, astrologie, glazen bollen en soms zelfs met ons gezonde verstand. En toch gebeurt het leven regelmatig nét even anders dan we hadden bedacht.

Als je aan de toekomst van de hele wereld denkt, aan de aarde, de sterren en het oneindige heelal, kun je gemakkelijk verdwalen in het besef hoe klein wij eigenlijk zijn.

Laten we daarom dichter bij huis blijven.

Weet jij nu al wat je volgende week zult eten? Waar je precies zult zijn? Welke kleding je overmorgen aantrekt? Met wie je onverwacht in gesprek raakt? Misschien denk je het te weten. Misschien loopt het ook precies zo. Maar zeker weten... dat is iets anders.

Misschien is dat juist de schoonheid van het leven. Als alles vast zou liggen, zou verwondering verdwijnen. Dan zouden toevallige ontmoetingen geen verrassingen meer zijn, zou hoop overbodig worden en zouden nieuwe kansen hun glans verliezen.

Ooit hoorde ik in een film een zin die mij nooit meer heeft losgelaten: 'Leef vandaag alsof het je eerste én je laatste dag ware...'

Wie hem heeft bedacht, weet eigenlijk niemand. Misschien een Griekse wijsgeer, misschien een zenmeester, misschien iemand die eenvoudig had geleerd hoe kostbaar een gewone dag kan zijn.

Hoe langer ik leef, hoe meer ik denk dat die woorden niet gaan over morgen, maar over vandaag. De eerste dag… met de nieuwsgierigheid van een kind. De laatste dag… met de dankbaarheid van iemand die beseft dat niets vanzelfsprekend is.

Misschien hoeven we de toekomst niet te bezitten om gelukkig te zijn. Misschien is het voldoende haar met open handen tegemoet te lopen, terwijl we het heden niet voorbij laten glippen.

En de kristallen bol? Die glimlachte slechts. Misschien wist hij toch iets.

Of misschien wist hij juist dat niemand alles hoeft te weten.

Misschien is de toekomst niet verborgen omdat we haar niet mógen kennen, maar omdat het leven anders zijn grootste geschenk zou verliezen: de verrassing.

Wie alles van morgen zou weten, zou een groot deel van vandaag verliezen.

Een prettige dag verder…

Jan C. van der Heide

 

Blog 4 augustus 2026

Jan C. van der Heide

GELEKT UIT DEN HAAG… OF TOCH NIET?

Lieve bloglezers,

Voordat ik begin eerst even een uiterst serieuze mededeling. Wat u nu gaat lezen zijn onbevestigde berichten. Geruchten. Fluisteringen. Haagse echo's. Kortom: neem het met een vrachtwagen vol korrels zout.

Maar... zoals we allemaal weten wordt er al jaren een steeds dikker tapijt van wetten, regels, richtlijnen, protocollen, uitvoeringsbesluiten, aanvullingen, verduidelijkingen, uitzonderingen op uitzonderingen en voorschriften over Nederland uitgerold.

Sommige Nederlanders lopen inmiddels niet meer óp het tapijt, maar eronder. Daar hoor je af en toe nog een zacht stemmetje roepen: "Mag ik hier eigenlijk wel ademen...?"

Nu schijnt het – ik zeg nadrukkelijk: schijnt – dat er op de Haagse apenrots alweer druk wordt vergaderd. Zelfs tijdens de vakantie. Want een ambtenaar op vakantie blijft natuurlijk een ambtenaar. Hij neemt hooguit een andere broodtrommel mee.

Er wordt gefluisterd dat men zich momenteel buigt over een uiterst prangende kwestie: seks tussen robots.

Want ja... waar mensen zijn, komen regels. En waar robots zijn, blijkbaar ook.

Er zou zelfs een conceptnota circuleren van ruim 1.483 pagina's met de voorlopige titel: 'Handreiking Robotintimiteit Openbare Ruimte – versie 0.0.38b, voorlopig definitief.'

Volgens die onbevestigde berichten mogen twee robots elkaar binnenkort nog slechts liefdevol aankijken na het aanvragen van een digitale knuffelvergunning, voorzien van QR-code, DigiD en een verklaring dat geen van beide partijen softwarematig onder druk is gezet.

Damesrobots zouden bovendien verplicht worden een veiligheidsharnas te dragen tijdens het boodschappen doen. Je weet immers nooit of er bij het schap met schroefjes spontaan vonken overslaan.

Voor herenrobots is er dan weer goed nieuws. De verplichte peniskoker zou komen te vervallen. Niet uit progressieve overwegingen... Maar omdat voortplanting volgens de nieuwste inzichten plaatsvindt via geluidsgolven.

Het enige wat twee robots nog hoeven te doen is elkaar aankijken en gezamenlijk "BIEP..." zeggen. Negen maanden later wordt er een USB-stick geboren.

Toch heeft dit systeem ook voordelen.

Kom je een verliefd robotstel tegen terwijl het ene robothondje het andere robothondje liefdevol naar huis duwt, dan hoef je niet bang te zijn voor gênante taferelen.

Je hoort automatisch Nederland 1. Waarom precies weet niemand. Waarschijnlijk omdat zelfs de robots behoefte hebben aan iets rustgevends na alle regelgeving. En het mooiste van alles? Volgens de geruchten staat Nederland 1 dag en nacht aan op alle ministeries. Niet uit verplichting... Maar voor de algemene ontwikkeling van de ambtenaren.

Of dat waar is?

Geen idee.

Maar één ding weet ik inmiddels wel zeker. Mocht dit ooit echt gebeuren...

...dan verschijnt er binnen een week een handleiding van 327 pagina's waarin precies staat hoe je een robot géén kus mag geven. En die handleiding krijgt natuurlijk weer een aanvulling. Met bijlage. En een wijzigingsbesluit. En een evaluatiecommissie. Zo... nu weet u weer precies… niets...

En dat is tegenwoordig soms de betrouwbaarste informatie die er bestaat.

Prettige dag verder…

Jan C. van der Heide

 

Blog 3 augustus 2026

Jan C. van der Heide

De eeuwige zoektocht naar de ware… of naar jezelf?

Vraag

Ha Jan,

Jij bent therapeut en ik heb een vraag voor je. Hoe denk je over mensen als mevrouw M. die hebben steeds een nieuwe liefde in de media dat kan je allemaal volop lezen. En dan gaat die liefde weer over en dat kan iedereen ook weer overal lezen. En dan beginnen ze weer aan een nieuw iemand, wat ook weer niet goed gaat, die liefde. Wat is er dan met zo iemand aan de hand steeds een nieuwe liefde dat misloopt…?’.

Doei Ronald

 

Antwoord

Hoi Ronald,

Wie mevrouw M. precies is weet ik eerlijk gezegd niet, en dat is misschien maar goed ook en wil het overigens ook niet weten. Vandaag is het mevrouw M., morgen meneer K., overmorgen buurman B. en volgende week blijkt de goudvis ook ineens een liefdescoach te hebben. We spelen dus niet op de persoon. Iedereen verdient respect, ook als Cupido af en toe met een blinddoek én een navigatiesysteem uit 1983 rondloopt.

Maar je vraag is wel interessant.

Sommige mensen beleven de liefde alsof ze een gratis proefabonnement hebben afgesloten. Na drie maanden volgt de mededeling: "Bedankt voor uw belangstelling. Wij wensen u veel succes bij uw volgende relatie." En hup... op naar de volgende.

Je kunt verliefd worden op een mens... maar ook op een droombeeld. Het lastige is dat een droombeeld nooit zijn sokken naast de wasmand legt, niet snurkt, geen tandpasta in de wastafel achterlaat en ook niet zegt: "Schat, waar ligt de afstandsbediening?"

Na verloop van tijd blijkt dat prins of prinses toch gewoon een mens is. Met eigenaardigheden, gebruiksaanwijzingen en soms zelfs een handleiding van vierhonderd pagina's. En dan denkt de ander: "O nee... ik heb de verkeerde besteld."

Vervolgens begint de zoektocht opnieuw. Nieuwe vlinders, nieuwe romantiek, nieuwe foto's, nieuwe interviews... en een paar maanden later weer dezelfde verhuisdozen. De liefde krijgt dan wel erg veel kilometers op de teller.

Dat hoeft overigens helemaal niet te betekenen dat iemand een slecht mens is. Integendeel. Vaak zijn het mensen die oprecht verlangen naar liefde, maar steeds hopen dat de volgende relatie alle antwoorden zal geven. Alleen... als je jezelf telkens meeneemt naar een nieuwe relatie, neem je ook je oude patronen gezellig mee. Die reizen gewoon gratis mee in de achterbak.

Misschien is de mooiste vraag niet: "Heb ik de juiste partner gevonden?" Maar: "Ben ik zelf een prettige partner om mee samen te leven?" Dat is een vraag die de roddelbladen zelden op de voorpagina zetten.

En eerlijk gezegd is dat jammer. Want dáár begint vaak de mooiste liefdesgeschiedenis.

Dag Ronald.

Groetjes,

Jan

Blog 31 juli 2026

Jan C. van der Heide

Welke kleur heeft jouw muilkorf?

Lieve bloglezers,

Vandaag wil ik stilstaan bij een onderwerp dat ons allemaal aangaat: de vrijheid van meningsuiting.

Durf jij werkelijk alles te zeggen wat je denkt? Ik bedoel niet: iemand beledigen, zwartmaken of ongefundeerde beschuldigingen uiten. Ik bedoel iets veel eenvoudigers: je houden aan de feiten, zorgvuldig formuleren en alleen zeggen of schrijven wat aantoonbaar waar is.

Toch aarzelen veel mensen. Niet omdat ze liegen, maar omdat ze zich afvragen wat de gevolgen kunnen zijn van een eerlijke mening. Soms zwijgen we uit voorzichtigheid, soms uit zelfbescherming en soms omdat we de discussie liever uit de weg gaan.

Een ongemakkelijke vraag daarom: welke kleur heeft jouw muilkorf?

Misschien bestaat hij uit angst voor kritiek. Misschien uit sociale druk. Misschien uit de vrees om buitengesloten te worden. Of misschien is hij zo comfortabel geworden dat je niet eens meer merkt dat je hem draagt.

Vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Maar die vrijheid leeft pas echt als mensen zonder angst feiten kunnen benoemen, vragen mogen stellen en op een respectvolle manier van mening mogen verschillen.

Misschien is de grootste uitdaging van deze tijd niet of we mógen spreken, maar of we het nog dúrven…

Een prettige dag verder...!

Jan C. van der Heide

 

Blog 30 juli 2026

Jan C. van der Heide

DNA? Ik wist niet dat ik zó internationaal was…

Laatst vroeg iemand mij heel serieus: 'Heb jij het al gedaan?' Ik schrok een beetje. Tegenwoordig kan zo'n vraag van alles betekenen. Heb ik mijn zonnepanelen al besteld? Mijn testament gemaakt? Een heup laten vervangen?

'Wat bedoel je?' vroeg ik voorzichtig.

'Een DNA-test natuurlijk! Dan weet je eindelijk waar je vandaan komt. Wie je voorouders waren. Je ontdekt jezelf!'

Nou... nieuwsgierig ben ik van nature. Ik besloot mijn DNA beschikbaar te stellen. Aan een gerenommeerd internationaal instituut... en voor de zekerheid ook aan de Nederlandse boevendatabank. Je weet maar nooit, misschien zat er ergens nog een zakkenroller uit 1723 tussen mijn voorouders.

Na maanden van wetenschappelijk gepeuter, eindeloos turen door microscopen en waarschijnlijk een paar koppen koffie te veel, kwam het rapport binnen.

Gaat u eerst even goed zitten. Niet op een campingstoeltje, maar op iets stevigs. Mijn familiegeschiedenis blijkt namelijk drukker te zijn geweest dan Schiphol op de eerste vakantiedag.

Drie procent van mijn voorouders kwam uit Euro-Azië. Dat verklaart meteen waarom ik dol ben op Indisch en Chinees eten en waarom ik in gedachten altijd denk dat ik een sterrenkok ben... totdat iemand anders het proeft.

Tien procent blijkt Mongools te zijn. Ineens snap ik waarom ik paarden zulke prachtige dieren vind. Bij een manege krijg ik spontaan een gevoel van thuiskomen. Alleen mijn paard denkt daar meestal anders over…

Verder schijnt er een flinke scheut Noord-Amerikaans pioniersbloed door mijn aderen te stromen. Dat verklaart waarom ik soms de neiging heb een schuur te willen bouwen... terwijl ik nog geen vogelhuisje recht kan timmeren.

En toen kwam mijn favoriete verrassing. Er stroomt ook Indiaans bloed door mijn aderen. Ik voelde mij onmiddellijk vereerd. Eindelijk begrijp ik waarom ik vroeger als kind al liever naar de wolken keek dan naar de televisie. Als iemand mij tegenwoordig 'Witte Veer' noemt, beschouw ik dat als een compliment. Al vermoed ik dat mijn kapper daar een andere verklaring voor heeft.

Ook schijnt er Moluks bloed door mijn aderen te stromen. Daar ben ik oprecht trots op. De trouw, moed en waardigheid van zoveel Molukse families verdienen respect. De geschiedenis heeft hen lang niet altijd recht gedaan.

En toen kwam de grootste schok van allemaal.

Friesland.

Ja... ik blijk af te stammen van een Friese pake. Volgens de overlevering tilde hij met één hand een complete ploeg boven zijn hoofd. Ik heb dat talent helaas niet geërfd. Ik krijg de barbecue amper van het terras.

Maar na al die percentages, grafieken, kleurenkaartjes en indrukwekkende wetenschappelijke termen bleef uiteindelijk maar één conclusie over.

Blijkbaar ben ik een wandelende internationale vergadering. Een beetje van hier. Een beetje van daar. En waarschijnlijk een minuscuul percentage Neanderthaler dat zich af en toe meldt als ik mijn autosleutels weer eens kwijt ben.

Het mooiste van zo'n DNA-test is misschien niet waar je vandaan komt. Het mooiste is dat je ontdekt hoe ongelooflijk door elkaar de mensheid eigenlijk is.

Misschien zijn we allemaal familie van elkaar... alleen heeft de één de familiedag iets eerder verlaten dan de ander.

Dus voordat we elkaar indelen in vakjes, hokjes, landen, kleuren, geloven of politieke kampen... ...kunnen we misschien beter eerst een DNA-test doen.

Er bestaat namelijk een redelijke kans dat degene op wie je neerkijkt, genetisch gezien gewoon een verre achterneef blijkt te zijn.

Dat zou een ongemakkelijke barbecue kunnen worden.

Prettige dag verder!

Jan C. van der Heide

 

Blog 29 juli 2026

Jan C. van der Heide

De dag waarop privacy een uitzondering wordt

De wet op de privacy is in Nederland uitstekend geregeld. Gelukkig maar. Niet iedereen mag zomaar in onze persoonsgegevens neuzen. Gemeenten, bedrijven en andere organisaties mogen gegevens niet naar hartenlust aan elkaar koppelen. Dat is een groot goed.

Maar elk grondrecht kent een grens.

Zodra de staatsveiligheid serieus in het geding komt, verschuift de balans. Dan blijken deuren open te kunnen gaan die normaal gesloten blijven. Veiligheidsdiensten en de overheid krijgen, binnen de grenzen van de wet, bevoegdheden die onder normale omstandigheden ondenkbaar lijken.

Dat is op zichzelf begrijpelijk. Een land moet zich kunnen verdedigen tegen terrorisme, spionage, oorlog of andere ernstige bedreigingen.

Toch stemt het mij tot nadenken. Want uiteindelijk blijkt geen enkel recht onaantastbaar. Vrijheid, privacy en zelfs de vrijheid van meningsuiting kunnen onder uitzonderlijke omstandigheden worden beperkt wanneer de overheid meent dat het algemeen belang of de veiligheid zwaarder weegt.

Ik beweer niet dat dit lichtvaardig gebeurt. Ik zeg alleen dat het kán. En juist daarom is het goed dat burgers kritisch blijven, vragen blijven stellen en zich realiseren dat vrijheid nooit een vanzelfsprekend bezit is. Ze leeft bij de gratie van waakzaamheid.

Want de geschiedenis leert ons één les keer op keer: uitzonderingen die tijdelijk bedoeld zijn, hebben soms de merkwaardige neiging langer te blijven bestaan dan aanvankelijk werd gedacht.

 Een prettige dag verder…

Jan C. van der Heide

Blog 27/28 juli 2026

Jan C. van der Heide

De Meilandjes als boeren… Nederland is gewaarschuwd!

Lieve bloglezers,

Ik moet iets opbiechten... Ik ben fan van de Meilandjes.

Niet een klein beetje. Nee, zó erg dat ik gerust een avond naar Martien kan kijken terwijl hij een deur probeert open te doen die al open staat. Dat is televisie van de buitencategorie.

Nu hoorde ik dat de familie een paar weken een boerderij gaat runnen, zodat een echte boerenfamilie eindelijk eens vakantie kan vieren.

Ik vermoed dat die boer op Schiphol pas rustig ademhaalt als het vliegtuig boven Spanje hangt. "Nou Grietje... de verzekering is betaald... de schuur staat nog overeind... God zij met ons."

Ik hoop alleen dat de Meilandjes géén melkveehouderij krijgen. De koeien hebben daar namelijk nooit voor gekozen. De eerste koe ziet Martien aankomen en roept tegen de rest: "Meiden... allemaal de wei in! Het circus is gearriveerd!" Martien stapt de stal binnen alsof hij de finale van het Eurovisie Songfestival presenteert. "Wát een uiers... Wáánzinniggg!"

Drie koeien vallen flauw. Eén stier vraagt direct psychologische hulp.

Erica neemt vervolgens het melken over. Na vijf minuten vraagt de koe of de dierenambulance alvast gebeld kan worden. "Mevrouw..., je hoeft niet zo hard te trekken.., ik geef echt alles... ook de melk van volgende week."

Maxime probeert ondertussen een kalfje te knuffelen. Na een uur blijken ze allebei emotioneel afhankelijk van elkaar te zijn geworden. Er wordt een therapeut bijgehaald.

Montana besluit dat een pluchen koe veel minder onderhoud vraagt. Die hoeft alleen af en toe uitgeklopt te worden. Slim bekeken.

De boerderij verandert langzaam in een compleet dierenpark. Martien wordt officieel benoemd tot haan. Hij hoeft alleen iedere ochtend om vijf voor zes te kraaien. Na de tweede ochtend dienen de echte hanen een klacht in wegens oneerlijke concurrentie.

De kippen leggen uit protest vierkante eieren. De ganzen vragen asiel aan in België. De geiten staan inmiddels op het dak. Niet omdat ze dat graag willen... Maar omdat ze beneden gek worden van Martien.

De schapen lopen elkaar achterna. Niet uit kuddegedrag. Ze proberen allemaal tegelijk de uitgang te vinden.

Zelfs de tractor krijgt een burn-out. Hij start alleen nog op na een mindfulnesssessie.

Erica bewaakt het erf alsof Fort Knox er niets bij is. Een vlieg die zonder toestemming over het hek vliegt, moet zich eerst legitimeren. De postbode meldt zich tegenwoordig twee dagen van tevoren schriftelijk aan. Zelfs de wind durft alleen nog op afspraak te waaien.

En dan het hoogtepunt...

Het moment waarop Martien besluit de dieren toe te spreken. "Lieve koeien...". Waarop de koeien gezamenlijk antwoorden: "Nee hoor... wij hebben vandaag al genoeg geleden."

De boer komt na drie weken terug van vakantie. Hij kijkt over zijn erf. De kippen zitten in de boom. De koeien lopen vrijwillig naar de melkfabriek. De schapen hebben een ondernemingsraad opgericht. De tractor volgt therapie. De hond draagt oordoppen. En de haan... ...heeft zich ziek gemeld.

De boer vraagt met trillende stem: "Wat... is... hier... gebeurd?"

Waarop Martien breed glimlacht en zegt: "Ach joh... het liep allemaal wáánzinnig!"

Ik weet één ding zeker. Als dit echt op televisie komt, zit ik met een grote emmer popcorn op schoot. Niet om naar de mensen te kijken... Maar naar de gezichten van de koeien.

Want volgens mij krijgen die als eersten door dat ze in een komedie zijn beland…

Een prettige dag verder…

Jan C. van der Heide

Blog 26 juli 2026

Jan C. van der Heide

De besmettelijke mopperziekte

Lieve bloglezers,

Van de week sprak ik op straat een oudere man. Hij keek alsof hij persoonlijk verantwoordelijk was voor alle regenbuien van de afgelopen twintig jaar.

Hij zuchtte diep en zei: "Wat is de wereld toch verrot, hè..."

Ik wist niet of ik 'ja', 'nee' of 'gecondoleerd' moest zeggen.

Maar hij was nog lang niet klaar. "Onze Lieve Heer moet al die zondaars maar eens van de aarde halen..."

Ik antwoordde voorzichtig:
"Goh..."

Dat bleek de verkeerde reactie. Vanaf dat moment ging het gas erop.

Zijn kinderen deugden niet.
Zijn vrouw deugde niet.
Zijn familie deugde niet.
De buren deugden niet.
De politiek deugde niet.
Het weer deugde niet.
Zelfs zijn rollator kraakte volgens hem met opzet.

Na een kwartier concludeerde ik: "Dan bent u waarschijnlijk de enige die nog wél deugt?"

Hij keek me vernietigend aan.

Ik zei:
"Of... bent u misschien zelf ook een deug-niet?"

Dat was het moment waarop ik, ondanks mijn beroemde eksterogen, besloot dat mijn overlevingskansen elders groter waren. Ik zette een sprint in waarvan de Olympische Commissie nog steeds de camerabeelden opvraagt.

Thuisgekomen voelde ik me ineens vreemd. Uit voorzorg trok ik mijn regenpak aan. Je weet maar nooit met zoveel somberheid in de lucht.

Vervolgens ben ik hartverscheurend gaan huilen.

Mijn vrouw trof mij later aan in een halfvol bad, gevuld met ongeveer vijftig procent water en vijftig procent tranen.

"Wat dóé jij?" vroeg ze.

"Ik probeer de Noordzee bij te vullen," snikte ik tussen mijn tranen door.

Ze hielp me uit bad, want door al dat gejammer had ik blijkbaar geen spierkracht meer over.

De volgende ochtend werd ik wakker en schrok van mezelf.

Het eerste wat ik zei was: "Wat is de wereld toch verrot..."

Mijn vrouw keek me bezorgd aan.

"Help," zei ik. "Ik heb de moppergriep opgelopen!"

Sindsdien let ik goed op.

Als iemand begint met: "Alles gaat naar de knoppen..."

houd ik automatisch anderhalve meter afstand.

Niet vanwege een virus... maar uit pure zelfbescherming.

Want negativiteit is soms net een verkoudheid. Voor je het weet loop je zelf ook te mopperen op de zon omdat die te fel schijnt, op de regen omdat hij te nat is, en op maandag... omdat het maandag is.

Gelukkig bestaat er een uitstekend medicijn. Een flinke dosis humor. En mocht dat niet helpen...

…dan trek ik gewoon weer mijn regenpak aan…

Een prettige dag verder…

Jan C. van der Heide

 

Blog 25 juli 2026

Jan C. van der Heide

De camera's van Huize Avondrood

Lieve bloglezers,

Volgens onbevestigde berichten zijn er piepkleine cameraatjes aangetroffen in Huize Avondrood. Geen idee wie op dat lumineuze idee is gekomen, maar ik zou die persoon toch vriendelijk willen adviseren zich eens te laten nakijken. Bij voorkeur door iemand zonder camera.

In Huize Avondrood wonen uitsluitend mensen van rond de 110 jaar. Een leeftijd waarop je blij bent als je je sleutels nog kunt vinden, maar kennelijk vond iemand het noodzakelijk hun complete liefdesleven in Full HD vast te leggen. Neem Gerrit van 112 en Marloes van 111.

Ze hadden een romantische afspraak. De camera's draaiden op volle toeren. De beveiligers gingen er eens goed voor zitten. Popcorn erbij. "Nu gaat er wat gebeuren," dachten ze. En inderdaad...

Gerrit zette thee.

Marloes sneed een plak cake af.

Na de thee gaf Marloes liefdevol het kunstgebit van Gerrit een opfrisbeurt onder de kraan. Vervolgens hield ze het voor haar eigen mond. "Moet je kijken, Gerrit," riep ze. "Nu lijk ik net op George Clooney... na een botsing met een tractor." Ze schoten allebei in de lach.

Daarna probeerden ze elkaars leesbril op. Gerrit zag ineens drie Marloessen en besloot dat hij de jackpot had gewonnen.

De beveiligers bleven hoopvol kijken. "Nu gaat het gebeuren..." En ja hoor... Er brak een spectaculair gevecht uit.

Geen kussengevecht.

Geen bokswedstrijd.

Een complete wc-rollenoorlog.

Binnen vijf minuten leek de gang op een wintersportgebied voor mummies. Overal slingers wc-papier. Gerrit gleed uit over een velletje met twee bloemetjes. Marloes riep triomfantelijk dat zij had gewonnen op punten.

De mensen achter de camera's zuchtten diep. "Is dit alles?"

Nee.

Want toen kwam de grootste verrassing.

Gerrit keek geheimzinnig om zich heen en fluisterde: "Marloes... kom eens mee." Samen verdwenen ze... ...onder het bed.

Daar hingen namelijk géén camera's.

Na een kwartier kwamen ze weer tevoorschijn. "Wat hebben jullie daar gedaan?" vroeg iemand nieuwsgierig.

"De afstandsbediening gezocht," zei Gerrit. "En gevonden?" vroeg men. "Nee," zei Marloes. "Maar wel mijn pantoffel uit 2037."

Zo zie je maar weer.

Sommige mensen denken dat je met camera's alles kunt zien. Maar gezond verstand blijkt nog altijd de grootste blinde vlek…

Een prettige dag verder!

Jan C. van der Heide

 

Blog 23 juli 2026

Jan C. van der Heide

De kristallen bol, het koffiedik en drie kroketten

Lieve bloglezers,

Ik vind het altijd een gewaagde onderneming van de kristallen bol. Terwijl de rest van de wereld braaf het nieuws volgt, gluurt de bol stiekem in een kopje koffiedik om te zien wat de toekomst van plan is.

Toevallig ving ik een gesprek op tussen de kristallen bol en het koffiedik.

"Heb jij nog iets interessants?" vroeg de bol.

"Zeker," bromde het koffiedik. "Maar neem me niet te serieus, ik ben tenslotte koffiedik."

Dat vond ik eerlijk.

Nu staat koffiedik lezen bekend als een wat duistere bezigheid. Er hangt letterlijk een luchtje aan en het ziet er ook niet bepaald vrolijk uit. Maar eerlijk is eerlijk: soms komt er verrassend bruikbare informatie uit.

En dit keer ging het niet over morgen of volgende week, maar over de komende winter.

Volgens het koffiedik moeten we rekening houden met schaarste op allerlei gebieden. Niet alleen gas, water en elektriciteit kunnen duurder of schaarser worden, ook de voedselvoorziening kan onder druk komen te staan. Als dat gebeurt, zullen prijzen zich waarschijnlijk gedragen alsof ze meedoen aan het polsstokhoogspringen: steeds een stukje hoger.

Het advies uit de bol was dan ook opvallend nuchter. Geef niet meteen je hele vakantiegeld uit aan cocktails met een papieren parapluutje. Laat de dertiende maand niet direct verdampen in impulsaankopen. Een spaarpot is misschien minder spannend dan een strandbedje, maar hij klaagt tenminste niet als de boodschappen weer duurder worden.

Zorg dus voor een paar appeltjes voor de dorst. En als echte appeltjes straks ook onbetaalbaar worden... dan maar een paar peren.

Mocht het financieel echt lastig worden, dan hoop ik van harte dat weggeefkasten straks als paddenstoelen uit de grond schieten. Ze zijn vaak veel waardevoller dan menige beleidsnota.

En laten we vooral hopen dat niemand op het lumineuze idee komt om die ook nog weg te reguleren.

Mocht het allemaal toch tegenvallen, dan blijft er nog één laatste noodplan over: lunchen op het gemeentehuis. Naar verluidt zijn de prijzen daar soms vriendelijker dan in de supermarkt. Een kroket schijnt daar nog wel eens een sociaal karakter te hebben.

Al moet ik er eerlijk bij zeggen dat de verhalen uiteenlopen. Volgens sommigen blijft het keurig bij één kroket. Volgens anderen is drie kroketten de officiële ambtelijke eenheid van lunch. De waarheid zal, zoals zo vaak, ergens tussen de mosterd en de mayonaise liggen.

En mocht de broek daarna wat strakker gaan zitten, dan is er vast wel weer een vitaliteitsproject, een beweegweek of een elektrische step beschikbaar. Vooruitgang heet dat.

Kortom: neem de toekomst serieus, maar verlies vooral uw gevoel voor humor niet. Want wie kan lachen terwijl hij zijn portemonnee opent, is misschien nog wel rijker dan hij denkt.

En voor de zekerheid... ik geef slechts door wat ik toevallig opving tussen een kristallen bol en een kopje koffiedik.

Een prettige dag verder!

Jan C. van der Heide

Blog 22 juli 2026

Jan C. van der Heide

Wie heeft er eigenlijk gelijk…?

Lieve bloglezers,

Waar wil ik het vandaag eens over hebben? Eigenlijk nergens speciaal over. De mooiste onderwerpen dienen zich vaak vanzelf aan. En vandaag moest ik opeens denken aan ondernemers. Aan de eenpitters, de zzp'ers, de mensen die in hun eentje iets proberen op te bouwen.

Zelf ben ik al meer dan een halve eeuw zelfstandig ondernemer. In al die jaren heb ik één les geleerd die ik graag wil delen: luister naar goede adviezen, maar lever je gezonde verstand en je intuïtie nooit helemaal in.

In 2011 maakte ik een website voor mijn praktijk en webshop. Ik richtte die in zoals ik vond dat hij moest zijn: met ruimte voor verschillende onderwerpen, invalshoeken en interesses. Niet volgens een vast marketingboekje, maar op een manier die bij mij paste.

Dat leverde de nodige kritiek op. Ongevraagd kreeg ik adviezen van mensen die precies wisten hoe het wél moest. Tijdens een dure training werd mijn website zelfs door een functionaris van de KvK gebruikt als voorbeeld van hoe je het volgens hem níét moest aanpakken. Op sociale media verschenen allerlei deskundige analyses over wat er allemaal mis was. Eén adviseur bleef mij zelfs regelmatig van commentaar voorzien.

Ik heb daar nooit op gereageerd. Niet uit onverschilligheid, maar omdat ik liever mijn energie stak in mijn werk dan in discussies.

Het bijzondere is dat mijn website jarenlang dagelijks duizenden bezoekers trok. In de loop der jaren zijn dat vele miljoenen bezoeken geworden. Het exacte aantal weet ik niet eens meer, maar het waren er zoveel dat ik vooral dankbaar ben dat zoveel mensen de weg naar mijn website hebben gevonden.

Daarmee wil ik niet zeggen dat experts ongelijk hebben. Integendeel, tussen hen zitten uitstekende vakmensen van wie je veel kunt leren. Maar er zijn ook mensen die vooral heel zeker klinken, terwijl hun eigen resultaten bescheiden zijn. Een luid advies is nog geen goed advies.

De moraal van dit verhaal is misschien eenvoudig: sta open voor goede raad, maar blijf ook luisteren naar dat stille stemmetje in jezelf. Ondernemen is niet alleen een kwestie van regels volgen; het is ook durven vertrouwen op je eigen visie.

Laat je daarom nooit ontmoedigen door mensen die vooral roepen hoe het moet. Uiteindelijk zijn het niet de meningen van anderen die bepalen of iets werkt, maar de mensen die je weten te vinden en de waarde die je voor hen hebt.

Soms bewijst de tijd in alle stilte wat geen enkele expert ooit wist te voorspellen…

Nog een prettige dag verder…

Jan C. van der Heide

 

Blog 21 juli 2026

Jan C. van der Heide

Burgemeester & wethouders gegijzeld door een weggeefkast

Lieve bloglezers,

Hebben jullie het gelezen? Mariëlle uit Krimpen aan de Lek heeft al jaren een weggeefkast in haar tuin. Mensen die het financieel moeilijk hebben kunnen er anoniem een brood, een pak hagelslag, een blik bonen of iets anders uithalen. Een klein gebaar van medemenselijkheid.

Maar... daar heeft de bureaucratie iets op gevonden. De kast staat er namelijk... illegaal.

Niet de honger is het probleem.
Niet de armoede.
Niet de eenzaamheid.

Nee... de kast.

En dus dreigt een boete die kan oplopen tot 10.000 euro. Het is een fascinerende gedachte: iemand die gratis voedsel weggeeft, loopt kans een bedrag te moeten betalen waarmee je een complete supermarkt kunt vullen.

Daar gooi ik meteen een limerick tegenaan:

‘Een ambtenaar in Krimpen aan de Lek
Verdwaalde volledig in 'n blinde regeltjesvlek.
Een kast vol wat brood,
Werd bestuurlijke ademnood...
Burgemeester & wethouders aan de Lek maken ’t echt… te gek…’

Je vraagt je af of er een dijk is doorgebroken, of dat het gezonde verstand ongemerkt is weggespoeld.

Het is een merkwaardige tijd. Een weggeefkast wordt behandeld alsof er een internationaal smokkelnetwerk achter schuilgaat. Straks moeten de potjes appelmoes zich legitimeren en krijgt een pak macaroni een dwangsom wegens illegale aanwezigheid.

Misschien volgt binnenkort wel een speciale gemeentelijke taskforce Weggeefkastbestrijding. Met drones, afzetlint, een mobiel commandocentrum en een persconferentie waarin plechtig wordt verklaard dat de veiligheid van de samenleving weer is hersteld omdat een blik bruine bonen uit de openbare ruimte is verwijderd.

En ondertussen vragen gewone mensen zich af: hebben we werkelijk niets belangrijkers om ons druk over te maken?

Als regels belangrijker worden dan mensen, is het misschien niet de weggeefkast die verkeerd staat, maar het kompas waarmee er wordt gekeken.

Misschien is het mooiste antwoord wel dat heel Krimpen aan de Lek morgen een weggeefkast neerzet. Niet uit baldadigheid, maar als vriendelijke herinnering dat medemenselijkheid zich nu eenmaal niet altijd laat vangen in een formulier met drie handtekeningen en een stempel.

Soms is een brood gewoon een brood. En soms is een weggeefkast een spiegel, waarin niet Mariëlle, maar de bureaucratie zichzelf ziet...

Nog een prettige dag verder…

Jan C. van der Heide

Blog 20 juli 2026

Jan C. van der Heide

Blog - Een gesprek met een dame die alles hoorde... behalve wat ik zei

Regelmatig ga ik op bezoek bij een hoogbejaarde dame. We drinken een kopje thee, eten soms een stukje cake en bespreken de grote en kleine wereldproblemen. Tenminste... dat is de bedoeling.

Mevrouw is namelijk behoorlijk doof, maar een gehoorapparaat? Dat is volgens haar volstrekt overbodig.

‘Ik hoor nog uitstekend’, zegt ze altijd. Dat is ook waar... alleen niet wat een ander zegt.

Laatst begon ik enthousiast: ‘Wat ruikt die appeltaart heerlijk!’

Waarop zij tevreden antwoordde: ‘Ja, mijn moeder deed vroeger ook altijd appeltjes door de zuurkool’.

Ik besloot dat de appeltaart voorlopig maar even appeltaart mocht blijven.

Even later vroeg ik: ‘Hoe lang is het geleden dat uw man is overleden?’

Ze keek me ernstig aan. ‘Ja, mijn man is inderdaad uitgegleden. Op een nat stoepje.’

Ik knikte maar mee. Soms is de waarheid minder belangrijk dan de gezelligheid.

Ik waagde nog één poging. ‘Zal ik nog een kopje thee inschenken, lekker een kopje thee..’.

Ze keek me glimlachend aan. ‘Of ik er wat mee dee? Natuurlijk deed ik er wat mee! Ik heb mijn hele leven hard gewerkt’.

Ondertussen begon ik steeds harder te praten. Zo hard zelfs, dat de buurvrouw drie huizen verder haar ramen dichtdeed en de hond van de overkant spontaan begon mee te blaffen.

Mevrouw keek me licht verontwaardigd aan.

‘Waarom schreeuw je toch zo? Ik ben toch niet doof!’

‘Nee’, zei ik, ‘hopelijk denkt de buurvrouw niet dat we ruzie hebben’.

Ze glimlachte tevreden. ‘Zie je wel... mijn gehoor is nog prima’.

Ik gaf het op. Tegen zoveel overtuiging kun je onmogelijk opboksen.

Ik ben toen maar de mussen gaan tellen die langs het raam vlogen. Die gingen tenminste allemaal dezelfde kant op... al weet ik nog steeds niet zeker of het mussen waren.

En eerlijk gezegd... misschien had mevrouw toch gelijk. Want het mooiste van ons gesprek was niet dat we elkaar begrepen. Maar dat we allebei dachten dat we dat deden…

Een prettige dag nog verder…

Jan C. van der Heide

Blog 19 juli 2026

Jan C. van der Heide

De biljonair en de vogel met een vliegbrevet

Er was eens een dollarbiljonair. Zo rijk dat zijn bank hem elk jaar een kerstkaart stuurde met de tekst: ‘Wilt u alstublieft stoppen met sparen, de kluis zakt door de fundering’.

Hij bezat twaalf villa's, negen jachten, drie privévliegtuigen, een gouden tandenstoker en een butler die nóg een butler had. Als hij een euro op straat zag liggen, bukte hij niet. Daar had hij personeel voor.

Op een doodgewone ochtend zat hij nog wat slaperig op de rand van zijn bed. Beneden perste zijn vrouw liefdevol een sinaasappel uit. Dat was goedkoper dan een nieuwe vrouw laten invliegen.

En toen gebeurde het.

Een vogel, waarschijnlijk de eerste duif ter wereld zonder navigatiesysteem, besloot dat de slaapkamer een uitstekende landingsbaan was. Met de precisie van een dronken straaljager vloog hij dwars door het raam.

PANG!

Duizenden glassplinters vlogen alle kanten op.

De vogel had hooguit een gekrenkt ego.

Maar één glassplinter trof de biljonair op een fatale plek. Binnen enkele ogenblikken was hij overleden.

De vogel keek nog even verbaasd om zich heen, alsof hij dacht: ‘Nou... dat liep ook anders dan gepland’. En vloog vervolgens weer naar buiten. Gratis. Zonder paspoort, zonder douane en zonder een cent luchthavenbelasting te betalen.

Op de begrafenis fluisterde iemand: ‘Hij had alles...’.

Waarop een ander antwoordde: ‘Bijna alles. Dubbel glas had hij blijkbaar niet’.

En ergens achteraan mompelde een oude wijsneus:
‘Zie je wel... geld maakt misschien niet gelukkig, maar enkel glas maakt het soms wel erg spannend’.

De moraal?

Het leven heeft een eigenaardig gevoel voor humor. De dood kijkt niet naar je bankrekening, alleen naar je ademhaling.

Het lot maakt geen onderscheid tussen een biljonair en iemand met een lege portemonnee. De natuur kent geen VIP-lounge, geen gouden toegangspas en geen voorrang voor mensen met een privéjet.

Uiteindelijk verlaten we de wereld allemaal met precies dezelfde handbagage.

Geen mens is rijk genoeg om één seconde extra leven te kopen als zijn tijd gekomen is.

En misschien is dát wel de grootste grap van het bestaan: je kunt een biljoen bezitten... maar geen minuut in eigendom hebben…

Een prettige dag nog verder...

Jan C. van der Heide

Blog 18 juli 2026

Jan C. van der Heide

…de kristallen bol… in gesprek met Jan’s blog

Twee aartsrivalen houden elkaar al jaren in het vizier: de Verenigde Staten en Iran. De taal wordt harder, de standpunten grimmiger en de dreigementen steeds groter. Maar hoe hoog de politieke temperatuur ook oploopt, de rekening valt vrijwel altijd op dezelfde deurmat: die van de gewone burger.

Niet bij de mensen die de besluiten nemen, maar bij de vader die gewoon naar zijn werk wil. Bij de moeder die haar kinderen veilig naar school probeert te brengen. Bij opa en oma die op de kleinkinderen passen. Bij de buurman die een boodschap doet voor een zieke buurvrouw. Mensen die geen oorlog beginnen, maar er wel alles door verliezen.

Misschien is dát wel de wrangste waarheid van oorlog. De mensen die haar verklaren, zijn zelden degenen die haar werkelijk ondergaan. De mensen die haar ondergaan, hebben haar meestal nooit gewild.

Soms bekruipt me een merkwaardige gedachte. Stel dat regeringsleiders hun conflicten alleen nog zélf zouden moeten uitvechten, zonder soldaten, zonder burgers, zonder steden die veranderen in puin. Ik vermoed dat veel oorlogen verrassend kort zouden duren.

Wie een ander de hel toewenst, zet vaak ongemerkt de eerste stap naar zijn eigen morele afgrond. Haat heeft de eigenschap dat zij zelden alleen de tegenstander verteert.

Ach... misschien vergis ik me. Maar één gedachte blijft telkens terugkomen: oorlog kent overwinningen in toespraken, op landkaarten en in geschiedenisboeken, maar zelden aan de keukentafel van een gewoon gezin. Die tafel staat er vaak niet meer. Het huis is veranderd in puin, de straat in een ruïne en de toekomst in een vraagteken. Wie geluk heeft, houdt alleen zijn leven nog over. Alles wat een thuis tot een thuis maakte, is verdwenen.

Uiteindelijk betaalt de man, de vrouw en het kind in de straat de hoogste prijs voor beslissingen die elders zijn genomen. De gewone burger is al eeuwenlang het kind van de rekening. En over de kinderen... daar sterft ieder gelijk. Want zodra een kind de prijs betaalt, heeft de mensheid al verloren…, iedere oorlogstraan van een kind is de laatste nederlaag van de menselijkheid…

Een prettige dag nog verder...

Jan C. van der Heide

Blog 17 juli 2026

Jan C. van der Heide

Storm op komst in Trump-land

Lieve bloglezers,

Donald Trump schijnt thuis even op de reservebank te zitten. Volgens hardnekkige geruchten - afkomstig van iemand die ooit iemand kende die een buurvrouw had - zou Melania de rode kaart hebben getrokken. De aanleiding? In de nieuwe Air Force One was de wc-bril niet teruggebracht in de stand waarin diplomatieke betrekkingen doorgaans het langst standhouden. Toen Melania plaatsnam, voelde zij onmiddellijk... dat internationale incidenten soms verrassend klein kunnen beginnen.

Zijn grote belangstelling voor het Midden-Oosten zou overigens al heel vroeg zijn ontstaan. Als zesjarig jongetje was hij in de zandbak al druk bezig met het verleggen van grenzen. Volgens een nichtje - en familie heeft tenslotte altijd de kleurrijkste herinneringen - begroef hij het liefst andermans speelgoed, om het daarna triomfantelijk weer terug te vinden.

En straks staat hij ongetwijfeld weer pontificaal vooraan bij het WK. Niet alleen om de beker uit te reiken, maar vooral om op zoveel mogelijk foto's te staan alsof hij hem persoonlijk heeft gewonnen. Sommige mensen verzamelen postzegels, anderen verzamelen historische momenten waar ze nét een beetje middenin kunnen staan.

Intussen verrijst bij het Witte Huis een nieuwe balzaal. Een prachtig symbool eigenlijk. Want in de politiek wordt voortdurend gedanst: een stap vooruit, twee opzij, een sierlijke draai en vooral doen alsof de muziek door iemand anders is uitgekozen.

Wonderlijk toch, hoe gebeurtenissen soms een patroon lijken te vormen. Of misschien ziet ons brein gewoon graag verbanden. Dat is uiteindelijk misschien wel de mooiste eigenschap van de mens: zelfs in de grootste satire zoeken we nog naar logica.

Een prettige dag nog verder..,

Jan C. van der Heide

Blog 15 juli 2026

Jan C. van der Heide

Blog – Zomerreces van de macht

Lieve bloglezers,

Vanmorgen had ik weer eens een onderhoud met mijn kristallen bol. Mijn alter ego schoof, zoals gewoonlijk ongevraagd, ook aan. Dat heeft zo zijn voordelen: je hebt altijd iemand die het met je oneens is, zelfs als je alleen bent.

"Waar zullen we het vandaag eens over hebben?" vroeg de bol. "Over de zomerrust," zei ik. "Of beter gezegd: de schijnbare zomerrust."

Het is vakantietijd. Op campings wordt geklaagd over het weer, in de file over de drukte en aan het zwembad over de wifi. Maar ook in de wereld van de politiek lijkt het opeens opvallend stil.

Wie goed luistert, hoort vooral woordvoerders. Persvoorlichters. Adviseurs. Mensen die keurig geformuleerde zinnen uitspreken alsof ze gisteren al zijn goedgekeurd door een commissie die vervolgens weer gecontroleerd is door een andere commissie. Je hoort de tekst, maar je zoekt soms nog naar de mens. In Washington. In Moskou. En op nog veel meer plaatsen waar macht zich graag in maatpakken hult.

Mijn alter ego fluisterde: "Misschien genieten ze gewoon van hun vakantie."

"Dat zou kunnen," zei ik. "Maar macht neemt zelden echt vakantie. Hooguit de microfoon."

De kristallen bol begon zachtjes te glimmen.

"Na het zomerreces," mompelde hij, "wordt het vaak weer interessant. Dan verschuiven standpunten die gisteren nog onwrikbaar leken. Dan blijken zekerheden toch verrassend rekbaar. Dan verschijnen nieuwe plannen, nieuwe gezichten of oude gezichten met een nieuw verhaal."

Ik moest lachen.

Politiek lijkt soms op een toneelstuk waarvan iedereen beweert het einde al te kennen... totdat iemand op het laatste moment besluit een ander script uit zijn binnenzak te halen.

Eén gedachte wil ik toch nog meegeven.

Mensen met veel macht blijven gewoon mensen. Met talenten, tekortkomingen, goede dagen en minder goede dagen. Niemand is onfeilbaar. Niemand wordt automatisch wijzer door een groter bureau, een langere limousine of een indrukwekkender titel.

Juist daarom is het verstandig om macht nooit heilig te verklaren, maar ook niet te demoniseren. Een beetje relativering is vaak gezonder dan blinde bewondering of permanente verontwaardiging.

Mijn alter ego stond op.

"En... wat voorspelt de kristallen bol?"

De bol glimlachte geheimzinnig.

"Dat de zomer voorbijgaat."

"Dat wist ik al," zei ik.

"Precies," antwoordde de bol. "De meeste verrassingen beginnen met iets wat iedereen eigenlijk al wist."

Ach... misschien vergis ik me wel. Dat gebeurt de toekomst wel vaker.

Nog een prettige dag verder...

Jan C. van der Heide

Blog 13 juli 2026

Jan C. van der Heide

De sollicitatie

Lieve bloglezers,

Er schijnt een nieuwe angst rond te zingen.

Steeds minder mensen zouden leiding willen geven, omdat ze bang zijn ooit beschuldigd te worden van grensoverschrijdend gedrag. Ik las het en dacht even dat ik iets verkeerd begrepen had.

Dat is ongeveer hetzelfde als zeggen: "Ik durf geen bakker meer te worden. Straks verkoop ik per ongeluk iedere dag oud brood."

De redenering begint niet aan het goede uiteinde. Misschien moeten we sollicitatiegesprekken juist eenvoudiger maken. Niet beginnen met diploma's, managementervaring, targets en inspirerend leiderschap.

Gewoon één vraag.

"Hoe bent u eigenlijk als mens?"

Dat blijkt verrassend moeilijk te beantwoorden. Daarom zou je de sollicitant vriendelijk kunnen bedanken en zeggen: "Neemt u rustig een week de tijd. Vraag thuis eens hoe men u ervaart. Niet alleen aan uw partner, maar ook aan uw kinderen. Informeer eens bij een paar collega's. Misschien zelfs bij de buren. En als u heel moedig bent: vraag ook iemand die u niet aardig vindt."

Dat laatste levert vaak de interessantste informatie op. Niet omdat zo iemand altijd gelijk heeft. Maar omdat de waarheid soms een hekel heeft aan beleefdheid. Op een apenrots gaat het eigenlijk net zo.

De luidste aap klimt meestal als eerste op de hoogste steen. Hij maakt indrukwekkende geluiden, slaat overtuigd op zijn borst en kijkt alsof de rest van de wereld vooral dankbaar moet zijn dat hij bestaat. Het aardige is dat de andere apen daar zelden applaus voor geven. Ze wachten gewoon tot hij is uitgeraasd.

Misschien zouden mensen dat ook wat vaker mogen doen. Want gezag ontstaat niet doordat iemand harder praat. Ook niet doordat er "directeur", "manager" of "leidinggevende" op een visitekaartje staat. Gezag ontstaat wanneer mensen zich veilig voelen in jouw aanwezigheid. En daar zit misschien wel de hele discussie.

Wie respect als vanzelfsprekend beschouwt, hoeft meestal niet bang te zijn voor beschuldigingen.

Wie macht verwart met een vrijbrief om grenzen te verkennen, heeft waarschijnlijk niet zozeer een probleem met de tijd waarin we leven... ...maar met de spiegel. En spiegels zijn wonderlijke dingen.

Ze geven zelden antwoord. Maar meestal wel gelijk…

Nog een prettige dag verder.

Jan C. van der Heide

&&&&&&&

Blog 12 juli 2026

Jan C. van der Heide

Lieve bloglezers,

Nederland is weer onderweg. De één komt thuis na een lange werkdag. De ander na een bezoek aan de voedselbank of een instantie waar iedere euro drie keer moet worden omgedraaid. Tegelijkertijd vertrekken anderen naar hun vakantieadres. En dat is hun van harte gegund.

Wie met eigen geld, hard werken of een succesvolle onderneming een mooi leven heeft opgebouwd: geniet ervan. Daar is niets mis mee.

Maar er ontstaat een andere werkelijkheid zodra de indruk ontstaat dat luxe - direct of indirect - mede wordt betaald uit gemeenschapsgeld. Dan gaat het niet meer alleen over geld, maar over gevoel. Over vertrouwen.

Een kapitale villa, een jacht aan de steiger, een helikoptervlucht of een regeringsvliegtuig dat ook voor privédoeleinden wordt ingezet... Misschien is alles volgens de regels. Misschien is alles juridisch keurig dichtgetimmerd. Maar regels alleen zijn niet genoeg. De vraag is ook: welk signaal geef je af aan mensen die iedere maand opnieuw moeten puzzelen om de boodschappen te kunnen betalen?

Juist in tijden waarin steeds meer gezinnen moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen, telt niet alleen wat bestuurders doen, maar ook hoe het eruitziet. Vertrouwen groeit door voorbeeldgedrag. Wie offers vraagt van anderen, doet er verstandig aan die zelf zichtbaar voor te leven.

Ik geloof oprecht dat koning Willem-Alexander en koningin Máxima mensen zijn met een warm hart voor Nederland. Daarom is dit geen aanval op hun persoon. Het is eerder een oproep aan iedereen die hen adviseert. Soms lijkt het alsof er ergens tussen paleis en straat een blinde vlek is ontstaan. Een blinde vlek voor de zorgen van mensen die, ondanks hard werken en belasting betalen, nauwelijks nog rond kunnen komen.

Daarom hierbij een ongevraagd, onbezoldigd advies van een therapeut die al een leven lang naar mensen luistert: wees zuinig met alles wat ook maar de schijn kan wekken dat gemeenschapsgeld een privéleven comfortabeler maakt. Want boosheid ontstaat zelden door één gebeurtenis. Zij groeit langzaam, stap voor stap, wanneer mensen het gevoel krijgen dat er met twee maten wordt gemeten.

En als mijn advies onverhoopt toch nog iets waard blijkt te zijn, stuur de rekening dan niet naar mij. Maak liever een mooie donatie over aan de Voedselbank of aan organisaties die ervoor zorgen dat kinderen in Nederland niet met honger naar bed hoeven.

Voor de rest wens ik iedereen een heerlijke vakantie.

Groeten van Jan, vanaf een eenvoudige boerencamping, in een tweedehandstent van ruim twintig jaar oud. Hij lekt af en toe een beetje, maar daar hebben we gelukkig nog pannen voor. En eerlijk gezegd... ik slaap er uitstekend in.

Jan C. van der Heide

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

Blog 11 juli 2026

Jan C. van der Heide

Ik zal de enige wel weer zijn...

Lieve bloglezers,

Er zijn mensen die werkelijk overal van genieten. Ook van het nieuws.

Zo lees je bijvoorbeeld dat een bekende zangeres is bevallen van haar eerste kindje. Een prachtige gebeurtenis, zonder enige twijfel. Voor haar, haar partner, opa, oma, de buurvrouw, de kraamverzorgster en vermoedelijk zelfs de hond. Maar waarom ik dat allemaal moet weten alsof de mensheid zojuist opnieuw is begonnen, ontgaat me volledig.

Even later verschijnt het volgende wereldschokkende bericht: de presentatrice van het immens populaire programma Hupsakee is dolgelukkig. Na een lange wens is het eindelijk gelukt. Inclusief foto's, geboortegewicht, eerste hikje en een deskundige die uitlegt dat baby's tegenwoordig net als vroeger twee armpjes en twee beentjes hebben. Fijn dat iemand dat onderzocht heeft.

En dan slaat het nieuws moeiteloos om.

Een veroordeelde moordenaar is in hongerstaking gegaan omdat de ontbijtkoek niet netjes in plakjes wordt geserveerd.

Dan kijk ik toch even uit het raam.

Niet om frisse lucht te happen, maar om te controleren of de wereld werkelijk dezelfde is als vijf minuten geleden.

Blijkbaar wel.

Ik merk steeds vaker dat ik een lichte allergie ontwikkel voor alles wat vooral bedoeld lijkt om aandacht te trekken. Wasmiddelen die je leven zouden veranderen. Goede doelen die elkaar proberen te overtreffen in dramatische vioolmuziek. Televisieprogramma's waarin iedere zin wordt gevolgd door een brok in de keel, een traan, een close-up en een reclameblok.

Het echte leven is tegenwoordig kennelijk niet ontroerend genoeg meer.

Alles moet groter. Meer emotie. Meer zieligheid. Meer 'kijk mij eens'.

En ondertussen gebeurt er iedere dag van alles wat nauwelijks het nieuws haalt. Een vrijwilliger die al dertig jaar belangeloos klaarstaat. Een buurman die ongemerkt iemand uit de eenzaamheid haalt. Een verpleegkundige die voor de honderdste keer iemand geruststelt zonder dat er een camera naast staat.

Dat zijn voor mij de hoofdrolspelers. Maar die leveren blijkbaar te weinig kijkcijfers op.

Misschien ben ik hopeloos ouderwets. Misschien begrijp ik de moderne media gewoon niet meer. Dat kan natuurlijk ook.

Toch heb ik het gevoel dat nieuws ooit bedoeld was om mensen te informeren.

Tegenwoordig lijkt het soms vooral een eindeloze wedstrijd om onze aandacht zo lang mogelijk gevangen te houden. Met een beetje geluk tussen twee reclames voor wasmiddel, drie BN'ers, een huilende kandidaat en een ontbijtkoek die kennelijk belangrijker is geworden dan gezond verstand.

Maar ach...

Ik zal de enige wel weer zijn…

Jan 

Blog 10 juli 2026

Jan C. van der Heide

Lieve bloglezers,

Sommige cadeaus zijn zo bijzonder dat je er even stil van wordt.

Tijdens de NAVO-top, waar wereldleiders bijeenkwamen om te spreken over vrede, veiligheid en het voorkomen van oorlog, kregen zij een prachtig aandenken mee naar huis: een met hun naam gegraveerde .357 Magnum-revolver, compleet met munitie en de benodigde exportpapieren.

Het zal ongetwijfeld met de beste bedoelingen zijn aangeboden.

Toch heeft symboliek een merkwaardige eigenschap: zij zegt soms meer dan de woorden die eraan voorafgaan.

Stel dat je een goede vriend een vlijmscherp keukenmes cadeau doet. Op zichzelf niets mis mee. Maar als je weet dat hij al jaren een moeizame verhouding heeft met zijn schoonmoeder, dan krijgt dat geschenk ineens een heel eigen verhaal. Niet omdat je iets beweert, maar omdat iedereen de symboliek begrijpt.

Zo is het misschien ook met een revolver.

Natuurlijk zal geen enkele regeringsleider denken: "Mooi, die ga ik meteen gebruiken." Gelukkig niet.

Maar juist daarom blijft de vraag interessant waarom een vuurwapen, tijdens een bijeenkomst over vrede, als passend symbool wordt gezien.

Misschien begrijp ik de hogere diplomatie gewoon niet.

Misschien is een revolver tegenwoordig een vredesduif met een wat steviger metalen uitvoering en heeft de uitgaande kogel zachte vleugels...

Of misschien bewijst dit opnieuw dat mensen vaak prachtige toespraken houden over vrede, terwijl de symbolen soms een heel ander verhaal vertellen.

Ach... ik zal het wel verkeerd zien.

Dat schijnt, zo nu en dan, ook een vorm van gezond verstand te zijn...

Prettige dag verder,

Jan

&&&&&&&&&&

Blog 9 juli 2026

Jan C. van der Heide

Lieve bloglezers,

Bezuinigen begint aan de top. Tenminste… dat zou je denken.

Er lijkt een mogelijkheid te bestaan om de belastingbetaler meer dan honderd miljoen euro te besparen. Corendon en TUI hebben immers aangeboden het huidige regeringstoestel nog jarenlang te exploiteren. Volgens hen kan het toestel technisch nog zeker twintig jaar mee. Een nieuw regeringsvliegtuig zou dan voorlopig niet nodig zijn.

Toch lijkt de voorkeur uit te gaan naar een nieuwe Airbus.

Dat is op zichzelf een politieke keuze. Maar keuzes hebben ook een symbolische betekenis.

Van burgers wordt gevraagd de broekriem aan te halen. Dat begrijpt vrijwel iedereen, want financieel zijn het voor veel mensen geen gemakkelijke tijden. Maar wie zuinigheid predikt, doet er verstandig aan die ook voor iedereen zichtbaar te maken. Vertrouwen ontstaat niet door woorden, maar door voorbeeldgedrag.

Juist daarom zou het een krachtig signaal zijn als het Koninklijk Huis zou zeggen:

"Het huidige regeringstoestel voldoet nog prima. Nederland staat voor grote financiële opgaven. Daarom vinden wij het vanzelfsprekend om zorgvuldig om te gaan met publieke middelen."

Dat zou leiderschap zijn dat niemand hoeft uit te leggen.

En wat die nieuwe Airbus betreft? Koning Willem-Alexander heeft inmiddels zijn vliegbevoegdheid voor dat toestel behaald. Misschien kan het certificaat voorlopig een mooi plekje krijgen aan de muur. Een brevet loopt niet weg.

Wie weet levert dat uiteindelijk meer waardering op dan een splinternieuw vliegtuig.

Want één ding blijft overeind: goed voorbeeldgedrag stijgt hoger op dan welk regeringsvliegtuig ook...

Jan C. van der Heide

 

27 juni 2026

Waarom goede adviezen zo vaak mislukken

Al tientallen jaren zeg ik in mijn praktijk: 'Adviezen zijn er vaak om in de wind te slaan.'

Waarom ik dat zeg? Omdat ik al meer dan 50 jaar mensen begeleid die werkelijk álle goedbedoelde adviezen al hebben gehoord. Van familie, vrienden, collega's, boeken, internet en soms zelfs van volslagen onbekenden.

Als al die adviezen voldoende waren geweest, hadden ze waarschijnlijk niet tegenover mij gezeten.

Betekent dat dat ik nooit een advies geef? Eigenlijk niet.

Ik vertel liever een verhaal. Want een verhaal zet mensen aan het denken, terwijl een advies vaak direct weerstand oproept.

Zo zat er eens een mevrouw tegenover mij. Ze vertelde dat haar man een hardnekkige gewoonte had – eigenlijk een verslaving. Hij rookte ontzettend veel. Ze had hem al honderd keer gevraagd te stoppen. Liefdevol, boos, bezorgd, wanhopig… niets hielp.

De volgende dag kwam haar man bij mij.

Hij ging zitten, glimlachte een beetje en zei:
‘Mijn vrouw heeft me al duizend keer verteld dat ik moet stoppen met roken.’

Ik antwoordde: ‘Dan bent u een geluksvogel.’

Hij keek me verbaasd aan.

‘Hoezo?’

‘De meeste mensen krijgen maar één goed advies. U hebt er al duizend gehad.’

Hij begon te lachen.

‘En...?’ vroeg ik.

‘Ik rook nog steeds.’

‘Precies,’ zei ik. ‘Kennelijk zit het probleem niet in het aantal adviezen.’

En toen besloot ik iets heel onverwachts te doen.

Ik zei: ‘Stel dat u morgen om twaalf uur naar de hemel vertrekt. Welk merk sigaretten zou u dan vandaag nog achter elkaar willen oproken voordat u op reis gaat?’

Hij keek me aan alsof ik zojuist van een andere planeet was geland.

Hij begon wat schaapachtig te lachen. Ik zag aan zijn ogen dat de vraag hem volledig verraste. Niet omdat hij zo moeilijk was, maar omdat hij er geen logisch antwoord op kon geven.

Twee weken later belde zijn vrouw. ‘Jan,’ zei ze, ‘hij is dezelfde dag nog gestopt met roken.’

Waarom?

Omdat verandering zelden begint met een goed advies. Verandering begint op het moment dat iemand zichzelf een vraag stelt waar hij niet meer omheen kan.

Dat is misschien wel de grootste les die ik in ruim vijftig jaar praktijk heb geleerd.

De beste adviezen glijden vaak van mensen af als regendruppels van een paraplu. Maar een onverwachte vraag kan soms precies de deur openen die jarenlang op slot zat...

Tot de volgende keer.

Jan C. van der Heide