Hoe bijzonder het gewone is…

Hoi lieve Ikdwaalevenaf… gaatumee lezer,

Als coach en therapeut heb ik in meer dan een halve eeuw heel wat levensverhalen mogen horen. Verhalen over liefde en geluk, maar ook over verlies, angst, eenzaamheid en verdriet. Je denkt weleens dat je zo ongeveer alles al hebt gehoord… en dan zit er weer iemand tegenover je die je stil maakt.

Al die mensen en hun verhalen zetten je aan het denken. Je gaat peinzen, bespiegelen over de mens en de wereld, over wat we najagen en waaraan we soms achteloos voorbijgaan. En natuurlijk kijk je daarbij ook naar jezelf. Want veel gehoord hebben betekent nog niet dat je zelf alles begrijpt.

Om wat ruimte in mijn hoofd te maken, schrijf ik mijn gedachten maar even op. Misschien herkent iemand er iets in. Misschien blijven we er samen even bij stilstaan…

Hoe bijzonder het gewone is…

We zeggen het zo gemakkelijk: een gewone dag. We zijn opgestaan, hebben iets gegeten, onze bezigheden gedaan en kruipen ’s avonds weer in bed. Er is een dak boven ons hoofd. Misschien iemand die vraagt hoe het met ons gaat. Niets bijzonders, denken we.

Totdat er iets wegvalt.

Dan blijkt een maaltijd meer te zijn dan een bord eten. Een bed meer dan een plek om te slapen. Een huis meer dan muren en een deur. En de vertrouwde stem van een dierbare iets waarnaar je de rest van je leven kunt blijven verlangen.

Veel van wat wij gewoon noemen, is zo vertrouwd geraakt dat we nauwelijks nog beseffen hoeveel het voor ons betekent. We merken het pas op wanneer de vanzelfsprekendheid wordt onderbroken. Wanneer slapen niet meer lukt, gezondheid ons in de steek laat of de stoel tegenover ons leeg blijft.

Misschien gebeurt er iets vergelijkbaars wanneer we naar het verdriet van een ander kijken. We horen het verhaal, vinden het naar en gaan verder met onze dag. Totdat iets soortgelijks onszelf overkomt. Dan krijgen woorden als eenzaamheid, angst, verlies en machteloosheid opeens een betekenis die we daarvoor slechts van een afstand kenden.

Het leed was al die tijd even groot. Alleen stond het toen voor een andere deur.

We kunnen nooit helemaal voelen wat een ander doormaakt. Maar we kunnen wel luisteren, even blijven zitten en proberen te begrijpen. Daarvoor hoeft het leven ons niet eerst hetzelfde verdriet te brengen.

Misschien begint bewuster leven met af en toe stilstaan bij wat er vandaag nog is. Bij het eten op tafel, de sleutel die in het slot past, de hand die de onze zoekt. En bij degene voor wie dat alles vandaag ontbreekt.

Laten we het gewone waarderen zolang het er is, en het verdriet van een ander serieus nemen voordat we het herkennen als het onze…

Een prettige dag verder…

Jan C. van der Heide

Therapeut, coach en paragnost (nog niet b.d.)